Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 9
Aanstaande maandag wordt Eric Clapton 81, dinsdag tik ik zelf de 55 aan.
In 2013 brengt Eric een album uit met de weinig flatteuze titel Old Sock. Dat is -nu nog eens 13 jaar later- natuurlijk niet beter geworden. Maar op vrijdag 24 april treedt hij wel gewoon op in de Ziggo Dome.
Eric Clapton is wel echt een Old Love van me.
Ik heb Eric slechts één keer live gezien. Dat is gelijk mijn eerste concert in een grote zaal. Op 7 juli 1989 in de toen net geopende Statenhal (die hal is 20 jaar geleden ook alweer gesloopt). Het optreden volgt kort na het verschijnen van het Clapton carrièreoverzicht Crossroads en het album Journeyman, een van de betere platen van Eric uit de jaren 80, met daarop onder andere Old Love, gescheven met Robert Cray, een andere held van me. Hier staat de setlist van dat Statenhal concert.
Waarbij ik nog wel even wijsneuzerig moet opmerken dat hij toen niet I Just Want To Make Love To You (origineel van Willie Dixon, in NL vooral bekend in de hitversie van Etta James) heeft gespeeld, maar een nummer met bijna dezelfde titel I Wanna Make Love To You (origineel van Bobby Womack en speciaal opgenomen voor die Crossroads boxset)
Het concert is een ervaring die naar meer smaakt, maar in het geval van Eric Clapton is dat bij mij niet meer gelukt. Ik heb ook nog geen kaartje gekocht voor dat aankomend Ziggo Dome concert. Ik overweeg om toch maar wel te gaan. Eric heeft dan weliswaar veel overleefd en hij heeft zelfs een tijdje God als bijnaam gehad, maar volgens mij is hij toch niet echt onsterfelijk. Aan de andere kant, ik kijk ook eens naar de setlist van zijn meest recente concert. De overlap met het concert uit 1989 is best groot, ongeveer de helft van de nummers staat nog altijd op de lijst. En van de nummers die anders zijn, stammen er ook erg veel uit een ver verleden. Echte verrassingen kunnen we wel uitsluiten, schat ik.
Ik leer Eric Clapton in 1980 kennen door zijn versie van I Shot The Sherrif, origineel uiteraard van Bob Marley. Het staat op hetzelfde cassettebandje waarop ook Angel Eyes van American Gypsy staat. Net als bij American Gypsy, heb ik dan nog geen idee dat dit Eric Clapton is. Dat besef komt pas een jaar of zes later. Eric scoort in 1985 voor het eerst in jaren weer eens een hit met Forever Man. Kort daarna treedt hij op bij Live Aid en dat optreden smaakt naar meer. Eerst eens zoeken in de platenkast van Ome Jaap, altijd een goede bron. Daar vind ik Blues Breakers, de plaat die Eric maakt met Britse blues godfather John Mayall. Het teepje dat ik daarvan maak, hoort in de categorie meest gedraaide teepjes ooit.
Dus een queeste naar meer Eric Clapton start al snel. Gelukkig vind ik op de middelbare school een aantal medestanders die me hun platen van Eric Clapton lenen of ze voor me op een cassettebandje opnemen. De eerste van Eric die ik zelf koop is 461 Ocean Boulevard, met daarop die cover van I Shot The Sherrif. Clapton is sowieso goed met covers, op die plaat staan tien nummers, waarvan slechts drie (mede) geschreven door Eric zelf.
De hierboven genoemde Crossroads boxset uit 1988 krijg ik van mijn zus Linda voor mijn 18e verjaardag, precies 9 jaar na de eerste kennismaking met Clapton. Die box set zelf staat weliswaar niet op Spotify, maar hier vind je vrijwel alle nummers van die box in een playlist gevat. Ik heb het origineel van I Wanna Make Love To You er ook maar even in gezet, de Clapton versie staat helaas niet op Spotify.
Voor zo'n nerd als ik die alles wil weten, is zo'n box natuurlijk goud. Het staat boordevol info over wie wat doet op welk nummer, wie het oorspronkelijk heeft geschreven en nog veel meer van dit soort feitjes. Rond de tijd dat de Crossroads box uitkomt, koop ik ook een special van het Amerikaanse blad Guitar Player, helemaal gewijd aan Eric Clapton. Ook daar weer een feitjesregen over muziek die wel of niet op die Crossroads box staat. Als je persé een moment wil aanwijzen waar bij mij het Leo Blokhuis virus is ontstaan, dan zet ik vol in op dat moment.
In 1996 verschijnt Crossroads 2, wederom een box set, maar nu met vrijwel alleen maar live opnames gemaakt in de jaren 70. Deze box set staat hier op Spotify.
Om de feestvreugde nog wat te verhogen heb ik daar nog een soort "Crossroads 3" bij gemaakt. 55 nummers die niet op die andere Crossroads box sets zijn terecht gekomen, maar wel de moeite meer dan waard zijn. Ik begin bij het begin als Eric nog bij The Yardbirds speelt. Dan via John Mayall, Cream, Blind Faith, Delaney & Bonnie naar zijn eerste soloplaat en via Derek & The Dominos naar de rest van zijn solo carrière. En nu uiteraard ook met aandacht voor de platen die nà 1988 zijn uitgekomen en ruimte voor een paar gastoptredens van Eric bij andere artiesten. Het eerder aangehaalde Old Love komt voorbij in de Unplugged versie met een glansrol voor toetsenist Chuck Leavell.
Het lastige met Eric Clapton is dat een groot deel van zijn platen niet echt waarmaakt wat hij aan het begin van zijn carrière vrijwel continu doet. Met als resultaat dat het vaak een stuk matter en braver klinkt dan de platen die Eric maakt met John Mayall, Cream of Derek & The Dominos.
Ik koop op een goed moment een eigen exemplaar van die plaat van John Mayall en Eric Clapton bij Martha’s Corner, een platenzaak in Bezuidenhout. De eigenaar (inmiddels allang overleden, net als de platenzaak zelf) vindt dat een goede keuze. Die plaat is goed, Cream en Derek & The Dominos ook, maar (ik citeer) daarna maakt die Clapton alleen nog maar slagroom... Daar ben ik het niet helemaal mee eens, maar ik snap de opmerking wel. Voor Crossroads 3 heb ik in elk geval een poging gedaan om de wat pittiger nummers uit het repertoire van Eric Clapton achter elkaar te zetten.
Met mijn bands heb ik heel wat Clapton en gerelateerde nummers gespeeld. Why Does Love Got To Be So Sad door mijn band Midnight Supply zelfs met videoclip te zien op YouTube. Let It Grow en Wonderful Tonight gespeeld met HTM band GPII. En Cocaïne en Call Me The Breeze van Clapton’s goede vriend J.J. Cale ook in een aantal bands gespeeld, tot aan mijn huidige band Steel Factory aan toe. Plus natuurlijk een heel stel blues nummers die Clapton ook weleens een keer (of meer) gespeeld heeft.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 16
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 16
Morgenavond gaan we naar The Three Degrees. Althans één van de twee versies van deze damesgroep, elk met een eigen "official website".
Wij gaan naar de versie met Valerie Holiday (Three Degree sinds 1967, volgend jaar 60 jaar in dienst), Freddie Pool (Three Degree sinds 2011) en Hazel Payne (Three Degree sinds 2025). Die laatste zou je kunnen kennen van A Taste Of Honey, een discogroep die in 1978 internationaal een dikke hit scoort met Boogie Oogie Oogie. Dat nummer haalt in Nederland slechts plek 32 in de Top 40, maar in verschillende andere landen behaalt het nummer de top 10 of zelfs de eerste plaats.
Er bestaat ook een Three Degrees rondom Helen Scott, een andere Three Degree met eveneens veel dienstjaren. Helen zit in de groep van 1963 tot 1966 en daarna opnieuw vanaf 1976 tot ergens rondom Covid. Alles bij elkaar zeker 50 jaar als Three Degree dus. Helen is nog wel te horen op het meest recente album van de dames, Strategy uit 2016. Maar inmiddels leidt ze een eigen versie van The Three Degrees met zangeressen Skyler Jordan en Tamika Peoples, twee zangeressen die dan weer niet voorkomen in het uitputtende overzicht met Three Degrees bezettingen op de site van Valerie...
Er is daar iets vreemds gebeurd...
En dan nog de vraag of er misschien nog een derde versie van de groep is. Tenslotte leeft Sheila Ferguson (Three Degree van 1966 tot 1986) ook nog en die is -net als Valerie- te horen op alle originele hits die de dames in Nederland hebben gescoord. Niet onbelangrijk detail: Sheila is daar meestal de leadzangeres. Die rol is later overgenomen door Valerie. Sheila is een solocarrière gestart die haar vooral in musicals en op TV brengt. Maar check eens haar meest recente solo "hit" Fool Of The Year (van het album Disco 2008) aan het eind van het lijstje, prima plaatje waar geen Three Degree zich voor zou schamen.
Valerie, Sheila en Fayette Pinkney (Three Degree vanaf de oprichting in 1963 tot 1976, overleden in 2009) tekenen bij Philadelphia International en brengen daar hun (inmiddels derde) album The Three Degrees uit. Met daarop hun eerste grote internationale successen Dirty Ol' Man, Year Of Decision en When Will I See You Again.
Dirty Ol' Man is alleen in Nederland en België een nummer 1 hit, in veel landen wordt de tekst te expliciet bevonden en in Groot Brittanië komt de single niet eens uit. Kort na het succes van Dirty Ol' Man wordt ook het al eerder opgenomen, grotendeels instrumentale T.S.O.P. (The Sound Of Philadelphia) opnieuw uitgebracht, daarop zijn de dames te horen met studiogroep MFSB (Mother Father Sister Brother). Dat nummer is de tune van het TV programma Soul Train. MFSB brengt later nog een andere single uit met The Three Degrees, Love Is The Message.
Het volgende studio album van de dames heet afwisselend in welk land je hem koopt With Love (Europa), International (Japan) of Take Good Care Of Yourself (Groot Brittanië). Dat album bevat de hits Get Your Love Back en Take Good Care Of Yourself. De Japanse versie bevat twee afwijkende hits alleen voor de Japanse markt: Midnight Train en Nigai Namida, die laatste zingen de dames zelfs in hun beste Japans. Helaas niet te vinden op Spotify.
Daarna is het in Nederland even gedaan met de hits. Dat duurt tot 1979 als de dames ineens kort achter elkaar twee hits scoren met Givin' Up Givin' In en The Runner, beide geproduceerd door Giorgio Moroder.
Hun laatste hitje in Nederland scoren The Three Degrees in 1985 met The Heaven I Need, geproduceerd door Stock, Aitken & Waterman.
Dit Spotify lijstje begint met de negen hits die de dames in Nederland scoren. Daarna volgen drie nummers van het meest recente album Strategy, hits die ongetwijfeld ook voorkomen op de setlist van het concert. En dan volgt een min of meer chronologisch overzicht van andere hits van de dames. Aan het einde van de lijst nog een stel nummers van andere artiesten die The Three Degrees tijdens optredens ook vaak brengen. En als toetje een paar solo hits van Fayette Pinkney, Sheila Ferguson, Valerie Holiday en Miquel Brown. Laatstgenoemde is in 1986 korte tijd ook een Three Degree geweest (Helen Scott is dan met zwangerschapsverlof), maar je kent Miquel waarschijnlijk van haar hits So Many Men, So Little Time en Close To Perfection.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 17
Deze week een langere mixtape en een iets langer verhaaltje.
Afgelopen zaterdag ben ik naar een bijeenkomst van de AFNDC geweest. AFNDC staat voor Audio Freaks Nichten Disco Club. Een stel 50 plusserige mannen met een zwak voor disco en audioapparatuur, niet persé in die volgorde. Opgericht in 2017 met vrijwel elk jaar een live bijeenkomst en nog altijd een erg levendige Whatsapp groep waarin veel obscure disco kneiters ter sprake komen en ander aanverwant geklets over de eerdergenoemde hoofdonderwerpen.
Zaterdag hebben we vrijwel alleen muziek uit de jaren 80 gedraaid. Uitzondering het veel oudere Bloody Mary van Tom & Dick (nog uit de collectie van mijn Ome Jaap) en het nieuwere Toxicity van System Of A Down. Tussendoor eigenlijk vooral Giorgio Moroder, Sheila E, Fra Lippo Lippi, Alexander Robotnick, E.G. Daily en meer van dat soort helden.
Ik suggereer op een gegeven moment ook eens iets recents te draaien, bijvoorbeeld The Dead Dance van Lady Gaga. Een prima en redelijk disco beïnvloed plaatje dat nu gewoon hoog in de Top 40 staat. Je ziet angst en twijfel toeslaan, maar ach, het valt eenmaal beluisterd eigenlijk best mee.
Dus ik heb weer een missie voor mezelf bedacht: een lijstje met enigszins vergelijkbare disco / 80s beïnvloede hits uit de afgelopen 10 jaar. En dat lijstje staat hier.
Ongeveer de helft is van de afgelopen twee jaar, andere helft mag wat ouder, maar niet verder terug dan 2016. Vier uur muziek, dat is ongeveer dezelfde tijd die we afgelopen zaterdag hebben besteed aan (vooral) jaren 80 muziek (grotendeels) vanaf vinyl en schuiven met speakers.
Ga ervan genieten