Welkom bij mijn blog over muziek.
Mijn naam is Bert. Bouwjaar 1971. Volgens dochterlief Evy (geboren 2018, dus die kan het weten) heb ik Muziek Magie. Dat gaat misschien wat ver, ik heb in elk geval wel een “dingetje” met muziek.
En dat al heel erg lang. Het begint ongeveer rond mijn zevende verjaardag, 1978 dus. Ik krijg dan mijn eerste AudioSonic mono cassetterecorder en een stapel cassettebandjes van mijn ouders. Die recorder neem ik enthousiast in gebruik, net als de bandjes, alleen wat hoor ik nou eigenlijk allemaal op die bandjes? Er ontbreekt vaak een lijstje waarop staat vermeld welke artiesten en welke nummers voorbijkomen. Vaak staan er wel een paar artiesten namen op het bandje zelf geschreven, maar dat voldoet lang niet aan mijn razend grote nieuwsgierigheid. Het wordt dus een zoektocht. Ik heb dan nog als missie om alle muziek die op deze wereld bestaat te kennen en te hebben. Tja, zeven jaar hè? Groot denken mag gewoon nog. In een Popfoto uit diezelfde tijd staat een foto van een stoere gozer met een Philips stereotoren met daarachter een enorme kast helemaal propvol met platen. Dat wordt mijn nieuwe voornemen.
Al snel komt een deel van dat voornemen uit. De aanleiding is minder leuk. Mijn opa overlijdt kort voor mijn tiende verjaardag. Hij heeft kort ervoor net een nieuwe Philips stereotoren gekocht. Die gaat naar mijn Ome Jaap. Die beste man is ook gezegend met zo’n platencollectie van het formaat dat ik denk nodig te hebben. Er volgt een uitwisseling. Dat was al eerder gebeurd. Via Ome Jaap heb ik dan al een mono koffergrammofoon gekregen, waarop mijn eerste LP’s draai. De Grootste Hits van André van Duin, Dynasty van Kiss, Reggatta de Blanc van The Police, dat soort werk.
Nu komt dus de “oude” installatie van Ome Jaap ineens grotendeels naar mij toe, ik hoef er alleen nog een cassettedeck bij te kopen. Want Ome Jaap vindt twee cassettedecks beter dan één, iets wat ik volledig begrijp. Van het geld dat ik op mijn verjaardag krijg, koop ik vervolgens mijn allereerste cassettedeck. Mijn teepjes tijdperk gaat van start. Teepjes opgenomen door Ome Jaap, Ome Kor of zelf opgenomen van LP’s die ik leen bij ongeveer iedereen die ik ken.
Als ik -weer een paar jaar- later start met mijn krantenwijk, komt er ineens meer budget bij om die onverzadigbare muziekhonger wat te stillen. En een deel van de stereo-installatie te vervangen door weer nieuwere apparatuur. Vooral het cassettedeck overleeft namelijk het intense gebruik dat ik ervan maak maar met moeite. Ik word vaste klant bij de Wassenaarse bibliotheek waar ik wekelijks een stapeltje LP’s (en later CD’s) leen om die op teepjes te zetten. Praat veel met de oude hippie die dan in de bieb werkt over muziek en kom zo op voor mij dan nog minder bekende namen als Frank Zappa en Jimi Hendrix.
En omdat ik op die vrijdagavonden toch al in het dorp ben, loop ik gelijk nog even langs Jane’s en John’s. Lange tijd is dat de enige platenzaak van het dorp. Om te kijken wat daar allemaal voor moois te vinden is. Door het lage budget is vooral de uitverkoopbak mijn favoriete deel van de winkel. Ik scoor dus een hoop winkeldochters, wat misschien verklaart waarom mijn muzieksmaak net even anders is dan gemiddeld. Later komt er nog een tweede platenzaak bij in het dorp, Discoland. Dan is mijn budget inmiddels ook weer wat ruimer.
Ik besluit wel vrij snel om het oorspronkelijke plan van alle muziek ter wereld te hebben een beetje los te laten, maar me te richten op het kennen van muziek die op deze wereld bestaat, die ik ook nog eens ken èn die ik dan ook nog eens leuk vind. Dat scheelt al een hoop, er is ook heel veel muziek die ik niet ken en ook een hoop die wat mij betref niet persé gemaakt had hoeven worden. Van alom gerespecteerde artiesten vaak. Dat is een kwestie van smaak en daarover valt niet te twisten (tenzij je het gelijknamige dansje bedoelt natuurlijk).
Om die muziekkennis te vergroten, is er natuurlijk nog steeds werk aan de winkel. Ik lees veel over muziek en aan de hand daarvan ga ik op zoek naar muziek van artiesten die ik de moeite waard vind of denk te vinden.
Als ik weer wat groter ben en de gelukkige bezitter van een ov-studentenkaart, gaat de wereld pas echt open. Ik kom makkelijker op plekken waar goede muziek te horen is, vaak live gespeeld ook nog. En ik begin eindelijk met drummen in een bandje, iets wat ik al jaren wil, maar tot dan toe niet goed van de grond komt. En ik reis met OV naar grotere steden en stap daar elke platenzaak binnen die ik tegenkom. Ik word een Kratgraver.
Kratgraven is letterlijk uit het Engels vertaald. Crate Digging is de Engelse term voor kratten met LP’s of CD’s doorspitten op zoek naar schatten die nog ontbreken in de muziekverzameling. Platenwinkels, rommelmarkten, kringloopwinkels, beurzen, allemaal plekken waar ik me jarenlang met een hoop andere kratgravers heb gestort op enorme bergen LP’s of CD’s. Heel af en toe kan ik nog steeds de verleiding niet weerstaan. Of komt er door omstandigheden een partij op mijn pad waar ik dan met veel liefde doorheen graaf.
Hier in het Engels een introductiecursus Crate Digging.
Inmiddels is het voornemen van een boordevolle platenkast dus aardig gelukt. Niet dat ik alle muziek ter wereld die ik leuk vind in bezit heb, hoor. Verre van zelfs. Het is best een flinke collectie, maar als je het afzet tot de miljoenen nummers die beschikbaar zijn, is het een druppel op een gloeiende plaat (vergeef me de slechte woordgrap). En veel van wat ooit in de collectie zat, is inmiddels ook weer verhuisd naar een andere bestemming. Je kunt niet alles bewaren.
Ik neem me al jaren voor om wat te doen met de inmiddels opgedane, behoorlijk grote muziekkennis. Ben al een paar keer gestart met een blog over muziek. Op Instagram heb ik sinds 2019 een serie grappig bedoelde foto’s als Boys From The Hoodie.
En vijf jaar lang houd ik wekelijks via Whatsapp een groep familie, vrienden en collega’s op de hoogte van muziek die ik leuk vind. Dat begint in 2021, het jaar waarin ik 50 ben geworden. Tijd voor een feestje, denk je dan. Maar dat mag op dat moment met hooguit twee mensen buiten het gezin. Corona, je weet misschien nog wel…
Mijn manier om het te vieren is door 1 jaar lang wekelijks een nieuw Spotify lijstje rond te sturen met 50 nummers van één artiest plus een praatje over hoe en waarom ik die artiest vermeldenswaard vind. Dat project loopt dus 5 jaar en soms stuur ik ook nog eens meerdere lijstjes per week. We zijn dus een paar honderd lijstjes verder. Het is iets uit de hand gelopen.
Terwijl de noodzaak (zo die er al was) er eigenlijk nog maar nauwelijks is. Heel veel muziek is inmiddels niet meer zeldzaam. Via allerhande streamingdiensten kun je ontzettend veel muziek leren kennen. Miljoenen nummers, dat lukt je nooit in één leven. Alleen… hoe word je een beetje wegwijs in die enorme overvloed aan beschikbare titels? En zijn er dan zaken die je nog mist, waar je dus op een andere manier achteraan moet?
Dat lijstjes maken is voor mij min of meer de opvolger van het kratgraven geworden. Uit het overweldigende aanbod aan beschikbare muziek een lijstje samenstellen is een klusje dat wel wat lijkt op kratgraven. Zeker als je over Muziek Magie beschikt…
Je weet van tevoren nooit wat je tegenkomt en je bent (meestal) blij met dat wat je vindt. En er blijft vaak nog wat te wensen over, want lang niet alles is te vinden op de streamingdiensten.
Dus dan ben je weer blij met je LP’s en CD’s waar de ontbrekende nummers vaak wel weer te vinden zijn. Er zijn steeds meer mensen die datzelfde ontdekken. Dus een groep nieuwe verzamelaars is opgestaan. En de prijzen van LP’s en CD’s stijgen ineens ook weer, na jarenlang in een dip te hebben gezeten. En een heel album luisteren, dat is ook wel weer een keer leuk.
Al mijn schrijfsels over muziek ga ik in dit blog bundelen om je voor te stellen aan mijn favoriete artiesten en genres. Voor nu sluit ik af met mijn vaste Muziek Magie motto: ga ervan genieten