Home

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 11 juli 2026

Hits: 76

De Amerikaanse R&B groep En Vogue komt naar Nederland voor een aantal concerten.

De groep is bedacht door producers Denzil Foster en Thomas McElroy (voorheen in Club Nouveau). Uit 3000 kandidaten selecteren die mannen Maxine Jones, Cindy Herron en Dawn Robinson. Later wordt het trio uitgebreid tot kwartet door Terry Ellis toe te voegen.

In 1990 komt debuutalbum Born To Sing uit en de single Hold On is meteen een wereldwijde hit. Met alle videoclips die de dames uitbrengen wordt duidelijk dat zij een meer stijlvolle en artistieke uitstraling willen geven dan de gewone dance-diva-videoclips.

Het tweede album Funky Divas verschijnt in 1992 en bevat hits als My Lovin’ (You’re Never Gonna Get It), Givin’ Him Something He Can Feel en Free Your Mind. In 1993 verschijnt de EP Runaway Love met daarop het nummer Whatta Man, een samenwerking met Salt ‘n’ Pepa.

De dames nemen een rustpauze. Terry brengt in de tussentijd haar soloalbum Southern Gal uit. De geruchten komen daardoor snel op gang dat de groep uit elkaar gaat.

In 1996 komt de groep terug en scoort gelijk hun grootste hit tot nu toe, Don’t Let Go (Love).

De dames willen aan een nieuw album gaan werken, maar er moeten eerst contracten worden getekend en dat verloopt niet zoals gepland. Uiteindelijk verlaat Dawn de groep in 1997.

En Vogue gaat dus verder als trio. Zangpartijen moeten opnieuw worden opgenomen en de naam van het album Friendship wordt veranderd in EV3. De single Whatever is daarna nog een bescheiden hit en slim genoeg zetten ze Don’t Let Go (Love) ook op dit album (is eigenlijk opgenomen voor de soundtrack van de film Set It Off). De andere singles vallen tegen qua verkoop. Het album klinkt als geheel wat middelmatig, niet meer onderscheidend ten opzichte van tijdgenoten als Destiny’s Child of TLC.

Ook moeten de dames hun wereldtournee afzeggen wegens tegenvallende ticketverkoop.  Of deze resultaten komen door het vertrek van Dawn is niet duidelijk, maar het trio moet tijdens de opnames van dit album ook met veel verschillende producers werken.

De solocarrière van Dawn komt ook niet helemaal lekker op stoom. Ze werkt samen met Nas en is lid van de groep Lucy Pearl (met Raphael Saadiq en Ali Shaheed). Met die groep scoort ze kleine Top 40 hits in NL, waarvan Don’t Mess With My Man de minst kleine is.

In 2000 komt En Vogue met hun vierde album, genaamd Masterpiece Theatre. Riddle is de enige (en behoorlijk leuke) single die zij van het album uitbrengen. Het concept is om muziek te maken op basis van samples en melodieën uit klassieke muziek. Soms werkt dat (naar mijn smaak) best goed, andere keren… wat minder. Luister en oordeel zelf…

Kort nadat het album uit de hitlijsten verdwijnt wordt En Vogue door hun platenmaatschappij ontslagen en stapt Maxine uit de groep om meer tijd met haar familie te kunnen doorbrengen.

Maxine en Dawn treden daarna nog een tijdje op onder de naam Funky Divas. Sterke naam. 😎

Amanda Cole komt En Vogue versterken. Samen nemen ze in 2002 een nieuw album op, genaamd The Gift Of Christmas. De komst van Amanda is maar van korte duur. Ze wil liever solo verder gaan en verlaat de groep. Nieuwe versterking wordt gevonden in Rhonda Bennett.

In 2004 komen de dames met het album Soulflower. Het album wordt alleen uitgebracht in de Verenigde Staten en is daarom ook niet op Spotify te beluisteren.

In 2017 verschijnt hun zevende studioalbum Electric Café. Geen groot commercieel succes, maar geen slechte plaat. Ook de singles en EP die tussen Soulflower en Electric Café zitten, zijn vaak verrassend leuk. Maar grote commerciële successen, dat zit er niet meer in.

De dames hebben in hun carrière meer dan 20 miljoen albums verkocht, zeven Grammy Awards nominaties gekregen en drie Soul Train Music Awards, zeven MTV Video Music Awards en twee American Music Awards kunnen verzilveren.

Voormalig lid Dawn Robinson is een beetje het probleemkind. Ze is alweer een tijdje in between managers en woont naar eigen zeggen al 3 jaar in een auto, wat haar wel sterker maakt. Het is maar hoe je het bekijkt...

Alle (ex) zangeressen van En Vogue hebben solo in elk geval stukken minder succes dan dat ze samen als En Vogue hebben. Maar voor deze tournee is de groep volledig gevuld met originele leden, namelijk Maxine Jones, Cindy Herron en Terry Ellis. 

Ga intussen genieten van ruim 50 keer En Vogue op hun best, als Funky Divas

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 08 juli 2026

Hits: 72

Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.

Ga ervan genieten.

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 04 juli 2026

Hits: 77

Afgelopen week zijn The Wailers (met alleen nog de zoon van origineel bassist Aston Barrett als min of meer “origineel” lid) in Nederland te zien en vandaag staat een van de vele zoons van Bob Marley, Julian Marley op het Reggae Roots festival in Rotterdam.

Bob Marley zelf is natuurlijk al jaren geleden overleden, in 1981 om precies te zijn. Zijn voormalige Wailers collega Peter Tosh is in 1987 doodgeschoten en Bunny Wailer/Livingston, de minst succesvolle van de drie oorspronkelijke zangers, overlijdt in 2021.

Toch blijken de achternaam Marley of bandnaam The Wailers nog steeds veel deuren open te doen. En eerlijk is eerlijk, de muziek is vaak ook goed te doen, zeker op een festivalwei met een zonnetje erbij.

Maar als je het echte origineel wilt horen, check dan deze Spotify lijstjes van Bob Marley en Peter Tosh.

Mijn eerste kennismaking met Bob Marley is de live versie van No Woman No Cry, die vaak op de radio en TV te horen en zien is in de periode direct na het overlijden van Bob Marley. Het is niet direct mijn favoriete Marley nummer, ik begin pas weer op te letten als One Love en Waiting In Vain hits worden. Allebei afkomstig van de onvermijdelijke verzamelaar Legend. In de platenkast van Ome Jaap ontdek ik de albums Natty Dread en Live! Die dus geleend om een teepje van te maken. Geleidelijk begint het kwartje te vallen.

Wat later toch die verzamelaar Legend ook maar op een teepje gezet. Een van mijn allereerste cd’s ooit is Soul Rebel, een verzamelaar met een heel stel nummers uit de vroege jaren van The Wailers. Dus nog voordat Bob bij Island Records onder contract staat en met Peter Tosh en Bunny Wailer allebei nog in de band. Maar veruit mijn favoriete album is de live dubbel LP Babylon By Bus. In het Bob Marley lijstje staat dat album in zijn geheel, uiteraard aangevuld met nog veel meer fraais.

Als je het levensverhaal van Bob Marley wil weten, raad ik je aan de geweldige film Marley uit 2012 te kijken. In mijn bands alleen Stir It Up gespeeld en I Shot The Sherrif, maar die laatste dan meer in de Eric Clapton versie.

Bij Peter Tosh valt voor mij het kwartje sneller. Zijn versie van het Temptations nummer (You Gotta Walk) Don't Look Back is het eerste reggaenummer dat ik leuk vind. Tosh neemt het op als duet met Mick Jagger. Tosh staat op dat moment onder contract bij Rolling Stones records.

Peter Tosh heet eigenlijk Winston Hubert McIntosh. Hij groeit op in Kingston (Jamaica). Begin jaren zestig ontmoet hij Bob Marley en Bunny Livingston en in 1962 is hij de drijvende kracht achter de oprichting van The Wailing Wailers met Junior Braithwaite en achtergrondzangeressen Beverly Kelso en Cherry Smith. The Wailing Wailers zijn in Jamaica succesvol, eerst als ska-band, later als reggae-band. Ze tekenen een contract met Island en maken hun debuutalbum Catch a Fire in 1972, het jaar daarna gevolgd door Burnin’. Peter Tosh kan niet goed overweg met de blanke baas van Island Records, Chris Blackwell. Tosh noemt hem steevast Whiteworst.

In 1974 verlaat hij The Wailers en start een succesvolle solocarrière. Hij scoort een aantal Top 40 hits, de laatste in 1983, weer een cover, dit keer van Johnny B. Goode.

Ga ervan genieten