Bij een oefensessie van mijn band Steel Factory laat onze zanger Menno een hit horen die ik nog niet ken: Jeu de boules van Huub Hangop.
“Oh wacht eens even, dat komt uit Grease”, zegt onze bassist Bert.
Betweter als ik ben, zeg ik: “Nee, het is van The Darts, Daddy Cool. Zelfde jaar als de film Grease, maar heel andere band.”
Even later komt het gesprek ook nog op het Woodstock festival.
Want muziek maken, dat doen we graag, maar erover kletsen, dat kunnen we ook als geen ander.
Toch blijkt het nog weer een slag ingewikkelder dan ik op dat moment denk.
Zanger Huub Hangop ken ik. De cd-single van Huubs enige Top 40 hit Wat ben je lelijk van dichtbij staat hier al jaren trouw in de platenkast.
Ook van zijn andere repertoire ken ik wel een en ander. Ik wil ook zo’n broek met van die zakken aan de zijkant, Wo sind die Mädchen aus Tirol, dat soort fraai werk. Maar Jeu de boules nog niet, en ja, toch ook wel weer een hit.
Wat ik ook heb gemist is dat Huub in het echt Ruud van den Berg heet en advocaat is gespecialiseerd in auteursrecht en merkenrecht.
Zo leer je nog eens wat.
Darts ken ik ook, de band scoort in 1978 vier Top 40 his, waarvan eigenlijk alleen It's Raining een zelfgeschreven liedje is. De Darts LP’s heb ik inmiddels niet meer in de platenkast (je kunt niet alles bewaren).
Maar hun Top 40 hits Daddy Cool/The Girl Can’t Help It en de opvolger en hun grootste hit Come Back My Love staan weer op een fijne verzamel LP die nog wel in de kast staat, A Rockin’ Good Way, met nog meer acts die geïnspireerd zijn door rock ‘n’ roll die uitkomt voordat The British Invasion onder leiding van The Beatles op de Amerikaanse hitlijsten losbarst. Gek genoeg, vooral Britse bands op die LP.
The Darts zijn opgericht door zanger Den Hagerty. De band bestaat dan uit leden van Rocky Sharpe and The Razors (die ook al Daddy Cool in hun repertoire hadden) en leden van The John Dummer Blues Band. Drummer John Dummer heeft in 1971 in Nederland een hit onder de naam John Dummer's Famous Music Band met het instrumentale nummer Nine By Nine. Een liedje dat ik aantref op een van mijn allereerste cassettebandjes. Helaas niet meer op Spotify, maar nog wel te vinden op YouTube.
Den Hegarty verlaat The Darts eind 1978 om voor zijn terminaal zieke vader te gaan zorgen. The Darts ploeteren nog een paar jaar door, verdere hits blijven uit.
Grease ken ik ook. En Woodstock ken ik ook. En ja, ook daar is weer een verband.
Eenmaal onderweg terug naar huis na die oefensessie, zet ik op Spotify de Grease soundtrack nog eens aan. Ook jeugdsentiment tenslotte.
Ik ben net 7 als de film uitkomt en mijn ouders besluiten -na overleg met andere ouders- om voor mijn 8e verjaardagsfeestje toch maar niet naar die film te gaan.
In de toenmalige Wassenaarse bioscoop Astra draait Grease dan gewoon nog, bijna een jaar na de première in juni 1978.
Toch een beetje te wild voor jongetjes van rond de 8 en mijn zus van toen 6 jaar jong. We gaan maar naar het poppentheater. Ook leuk...
In de film Grease uiteraard hoofdrollen voor John Travolta en Olivia Newton-John. En zij scoren in 1978 ook de meeste Top 40 hits rondom die film, allemaal afkomstig van de soundtrack. Toch staan op diezelfde soundtrack ook nog een heel stel veel minder bekende hits. Zes nummers maar liefst van de groep Sha Na Na. En dat is -net als The Darts- een band die vooral goed is in het met veel inzet coveren van dan al oude rock ‘n’ roll liedjes.
Want dat Daddy Cool/The Girl Can’t Help It, het door mij benoemde “origineel” van Jeu de boules is namelijk helemaal niet origineel van The Darts. Daddy Cool is van The Rays (wie kent ze nog) en The Girl Can’t Help It is van Little Richard.
En dan is Daddy Cool eigenlijk alleen maar een B kantje voor The Rays. Op de A kant van de single staat hun grootste hit Silhouettes.
En precies dat Silhouettes heeft Sha Na Na weer op het repertoire als ze optreden op het ultieme hippiefestival Woodstock.
Snapt u het nog?
En hoe komt zo’n rock ‘n’ roll parodieband eigenlijk op zo’n hippie festival terecht? Nou ja, dat komt door Jimi Hendrix. Zelf groot liefhebber van oude rock ‘n’ roll liedjes in het algemeen en Elvis in het bijzonder (check zijn versies van Hound Dog en Johnny B. Goode in dit lijstje en zijn hilarische jam rondom Blue Suede Shoes hier). Jimi heeft Sha Na Na live gezien en is vrienden met de band geworden en heeft daarom de organisator van Woodstock aangeraden om Sha Na Na te boeken voor het festival en zo geschiede. Voor de lieve som van 350 dollar komt de band opdraven.
Ter vergelijk, Janis Joplin krijgt 15000 dollar voor haar Woodstock optreden. En Jimi is de bestbetaalde artiest op het festival, 18000 dollar strijkt hij op met die show.
Maar wie is er wel te zien in de oorspronkelijke Woodstock film en wie niet? Ja, precies Sha Na Na en Jimi wel en Janis Joplin niet.
In de latere versies van de film (die verschijnen na het overlijden van Hendrix en Joplin) is Janis uiteindelijk wel te horen en te zien met Work Me Lord, maar Sha Na Na zit met hun versie van toen ook al golden oldie At The Hop in elke versie van de film.
Liever had ik Janis gehoord met haar in elk geval deels zelfgeschreven hit Kozmic Blues, want dit Work Me Lord vind ik maar een middelmatig nummer. De schrijver van Work Me Lord en As Good As You’ve Been To This World, een ander nummer uit de Woodstock setlist van Janis is Nick Gravenites. Wie zegt u? De oprichter van Electric Flag, waarin ook latere Hendrix en Santana drummer en zanger Buddy Miles speelt (die ook te horen is op de jam rond Blue Suede Shoes). En Nick is een van de opvolgers van Janis in haar voormalige band Big Brother and The Holding Company.
At The Hop is een liedje origineel van Danny & The Juniors. Lennie Baker, de saxofonist van die band, is een van de oprichters van Sha Na Na.
Van de zes numners die Sha Na Na in Grease brengt, zijn maar twee nummers afkomstig uit de oorspronkelijke musical versie: Those Magic Changes en Born To Handjive. De andere vier zijn allemaal covers van oudere nummers die een hit waren rond 1959, het jaar waarin de musical speelt.
Tears On My Pillow is een nummer van Little Anthony & The Imperials uit 1958.
Blue Moon vooral bekend in de uitvoering van The Marcels uit 1961, maar ook Elvis zelf neemt het nummer op voor zijn allereerste album uit 1956.
In Grease speelt Sha Na Na tijdens de Proms Night dansscène ook nog de andere hit van Danny & The Juniors, Rock N Roll Is Here To Stay. Een nummer dat op dezelfde manier opent als At The Hop. Beide nummers waren in die originele versies hits in 1958.
Hound Dog, veruit het bekendst in de uitvoering van Elvis uit wederom 1956, maar eigenlijk door de heren Leiber & Stoller geschreven voor Big Mama Thornton. Ter vergelijk, die van Big Mama Thornton verkoopt 500.000 stuks, die van Elvis rond de 10.000.000 stuks.
Niemand minder dan Janis Joplin neemt Ball & Chain, geschreven door diezelfde Big Mama Thornton op als afsluiter van haar Woodstock optreden.
Sha Na Na haalt in Nederland overigens maar één keer de Tipparade. Ook weer met een cover, A Teenager In Love, origineel van Dion & The Belmonts.
The Darts scoren dus ook vooral met rock n roll covers. Come Back My Love is van The Wrens, al lijkt het intro bij The Darts meer op de versie van The Cardinals.
The Boy From New York City is origineel van The Ad Libs.
It's Raining is, zoals gezegd, het enige originele Darts nummer dat in Nederland een hit wordt.
Na het vertrek van Den Hegarty halen ze nog één keer de Tipparade met hun cover van Duke Of Earl. Origineel van Gene Chandler. En diezelfde Gene Chandler scoort in 1978 eindelijk ook zijn eerste Nederlandse Top 40 hit met de discokneiter Get Down.
Zo zie je maar dat je niet altijd origineel hoeft te zijn om toch succesvol te zijn. En ik vermoed dat Huub/Ruud je wel advies kan geven hoe je daar dan het beste je geld mee verdient.
Ik kreeg in elk geval veel hunkering naar een aantal originele versies van al die bovengenoemde nummers, dus die heb ik in dit lijstje gezet.
Tot slot, een paar weken geleden zijn we naar de indringende voorstelling Pa van Eric Corton geweest. Die sluit af met Mercedes Benz, de laatste opname van Janis Joplin. Niet in de flauwe danceversie van T Spoon die in Nederland een hit werd, maar echt het origineel van Janis, inclusief haar geweldige giechel aan het eind. Beter slot kan ik voor dit lijstje niet verzinnen.
Ga ervan genieten.