Home

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 09 mei 2026

Hits: 30

Op donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 mei is Marky Ramone's Blitzkrieg te bewonderen op diverse grote podia in Nederland. Te beginnen met een optreden op het kleine podium van festival Randrock en daarna clubshows in De Cacaofabriek in Helmond en De Vorstin in Hilversum. Nooit van gehoord, zegt u? Nee, eerlijk gezegd, ik ook niet.

Marky Ramone daarentegen, daar heb ik weleens van gehoord. De beste man heet eigenlijk Mark Bell en hij is jarenlang drummer bij The Ramones, de legendarische punkband uit New York. Hij speelt eerst in Richard Hell & The Voidoids, als hij begin 1978 Dee Dee Ramone tegen het lijf loopt in punktempel CBGB's.

Marky is ook de drummer op Rock ‘n’ Roll High School, mijn eerste kennismaking met The Ramones en de enige Alarmschijf en de enige NL top 40 notering van de band. Je kunt wel legendarisch zijn, dat wil niet zeggen dat je daarmee hits scoort... Marky blijft bij The Ramones tot 1982, dan wordt hij ontslagen vanwege een flink alcoholprobleem. Maar in 1987 wordt hij weer teruggevraagd en speelt hij met The Ramones totdat de band in 1996 uit elkaar gaat.

Marky's huidige band heet Blitzkrieg naar een ander bekend Ramones nummer Blitzkrieg Bop. Afgelopen editie bungelt dat Ramones nummer in de onderste regionen van de Top 2000. 

Het duurt tot 1987 voor ik mijn eerste Ramones LP koop. Dat wordt Animal Boy, gevonden in de uitverkoop bakken bij Jane’s & John’s, op dat moment de enige platenzaak in Wassenaar.

De eigenaar van die zaak is altijd blij als ik binnen kom, want meestal verlos ik hem door zo’n bezoek weer van een stapeltje winkeldochters. Je moet wat als muziekfreak in de tweede helft jaren 80 op beperkt krantenwijk budget… Voor het weekloon van de krantenwijk (ongeveer 40 gulden) koop je in die tijd net 1 nieuwe CD. LP's raken dan uit de mode, dus kan je voor een relatieve grijpstuiver je slag slaan. We leven inmiddels in een wat andere wereld. De meeste CD’s worden tegenwoordig afgerekend tegen tarieven die lijken op kiloprijzen voor oud papier en bij de meeste zaken waar je nog vinyl kunt vinden, betaal je per LP een prijs waar je ook een paar maanden Spotify abonnement van kan betalen. Ja ja, opa vertelt… 

Goed, nu ik toch bezig ben met ouwe koeien uit de sloot halen, de tweede plaat van The Ramones die ik bezit, komt uit de uitverkoopbakken van de Wassenaarse bieb. Too Tough To Die, en dat is gelijk een wat betere plaat ook.

Een vriend op de middelbare school heeft de verzamelaar Ramones Mania, dus zo leer ik ook de oude hits uit de oerbezetting ook kennen. 

En in de jaren '90 ben ik blij met het album Mondo Bizarro en vooral de daarvan afkomstige single Poison Heart.

Jaren later tik ik -wederom voor weinig- de dubbel CD Hey Ho Let’s Go – The Ramones Anthology op de kop. Een uitstekend overzicht van het hele oeuvre van The Ramones en de basis voor dit lijstje. Ik moest er een paar nummers afhalen, want die 2CD bevat 58 nummers en dan staat Spiderman er nog niet eens op. Kortom, een nobele missie.

Mijn eerste Ramones LP's Animal Boy en Too Tough To Die hebben lang niet op  Spotify gestaan. Inmiddels wel en die staan dus ook prominent in het Spotify lijstje dat ik heb gemaakt.

Ik heb helaas nooit een nummer van The Ramones gespeeld, maar wie weet komt dat nog eens…

Nog een laatste anekdote dan: ik doe vaak mee met de online Top 2000 pubquiz van Leo Blokhuis. In een eerdere editie komt Surfin’ Bird in de versie van The Ramones langs. Volgens Leo ben je een held als je weet van wie dat nummer origineel is. Natuurlijk van The Trashmen. Hoef ik nog geen seconde over na te denken, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik als kleine Bertje van mijn oma de 2LP Golden Summer heb gekregen. Giften waar je jaren later nog altijd dankbaar kunt zijn. Want zo komt dus de originele Surfin’ Bird mijn slaapkamer binnen gesurft. Zie maar weer eens een beetje normaal op te groeien als dat gebeurt.

Leo vindt de versie van The Ramones beter dan het origineel. Dat ben ik niet met hem eens. Als je persé een andere versie wilt horen die het origineel naar de kroon steekt, neem dan die van The Cramps. Maar eerlijk gezegd, het origineel is -wat mij betreft- helaas niet te overtreffen, lieve mensen… In dit Spotify lijstje staat die hele 2LP Golden Summer en ik sluit voor de goede orde af met de drie hierboven genoemde versies van Surfin’ Bird in de juiste volgorde: goed-beter-best.

Goed, genoeg gekkigheid weer voor nu.

Ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 06 mei 2026

Hits: 33

Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.

Ga ervan genieten.

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 02 mei 2026

Hits: 85

Laatst komt er een filmpje in een Whatsapp groep van mijn werk voorbij. Ik werk bij HTM en we zijn aan het testen met de nieuwe trams. In die trams zit -net als in onze nieuwe bussen- een nieuw systeem dat de omroep en informatieschermen aanstuurt. Het testmuziekje in dat systeem is ietwat minder nieuw en heet Axel F. Dat muziekje zit dus ook prominent in het rondgestuurde filmpje.

Dus ik stel in die Whatsapp groep de vraag: OK, om 't echte onderscheid te maken: wie heeft de bijbehorende film nog in de bioscoop gezien?

Het wordt even stil. Op een gegeven moment reageert de projectleider (ongeveer van mijn leeftijd, schat ik) dat hij het toch maar even heeft opgezocht. En die komt hiermee.

Jongere collega's vragen zich vertwijfeld af of de Crazy Frog versie uit 2005 niet stiekem het origineel is.

Maar nee, het is echt van Harold Faltermeyer en stamt uit tja, de oertijd, 1984 om precies te zijn. Axel F staat voor Axel Foley, de naam van het karakter dat Eddie Murphy speelt in de film Beverly Hills Cop. Destijds een zeer succesvolle film met ook een zeer succesvolle soundtrack.

Ik heb de film nog in bioscoop Astra in Wassenaar gezien, net als paar jaar later het onvermijdelijke en minder leuke deel 2. 

De soundtrack van deel 1 heeft best veel draaiuren gemaakt. Ik heb hem nog eens opnieuw beluisterd, niet alles heeft de tand des tijds goed doorstaan, maar wat ik nog steeds leuk vind, heb ik maar in dit Spotify lijstje gezet.

In 1985 heeft Axel F twee weken op 1 gestaan in de Nederlandse Top 40, best een prestatie voor een instrumentaal nummer. Twintig jaar later is de Crazy Frog versie 8 weken lang in de top 10 van de Top 40 te vinden, hoogste positie 7. In Vlaanderen staat die Crazy Frog versie maar liefst 12 weken achter elkaar op nummer 1 in de Ultratop 50. Best een hit met een lang leven dus.

Weer twintig jaar later, krijgt het voor mij nog weer een onverwacht nieuw vervolg. We zijn met vakantie op een Landal park. En daar vindt een Drumtastic workshop plaats. Dochterlief Evy (dan 6) doet dapper mee op het nummer dat wordt ingestudeerd. En ja hoor, weer Axel F in de Crazy Frog versie. Uiteraard doet Evy het prima, tot grote trots van haar hobbymatig drummende vader.

Ik vind dit mooie interview met Harold Faltermeyer waar een groot deel van zijn werk aan bod komt en Harold er soms hilarische anekdotes over vertelt.

Want al scoort Harold Faltermeyer maar één solo hit, hij heeft verder best een aardige staat van dienst. Hij begint in de studio's van Deutsche Grammophon, een vooraanstaand label in de klassieke muziekhoek. Hij speelt zelf piano, is conservatorium opgeleid en daarnaast gezegend met een absoluut gehoor, dus prima om - ehm - koffie te zetten voor de artiesten die in de studio zijn. Later mag hij daar wel meer muziek gerelateerde klusjes opknappen.

In dezelfde studio worden ook veel schlagers geproduceerd, de eerste waaraan Faltermeyer meewerkt is Ich war noch niemals in New York van Udo Jürgens. Een andere muzikant die aan het begin van zijn carrière ook druk is met schlagers, neemt de jonge Harold onder zijn vleugels. Die muzikant heet Giorgio Moroder.

Hun eerste gezamenlijke project is de soundtrack voor de film Midnight Express. Het instrumentale Chase uit die soundtrack wordt een dikke discohit. Harold pakt meestal de rol van arrangeur, speelt keyboards en doet het afgrijselijk moeilijke programmeren van de analoge synthesizers waarmee de mannen hun grote hits scoren.

Na een aantal jaren succes in de schaduw van de veel meer extraverte Moroder, maakt Harold Faltermeyer zijn eerste soundtrack voor de film Thief Of Hearts. Daarop staat onder andere de AFNDC klassieker Love In The Shadows van E.G. Daily. Faltermeyer werkt ook mee op het eerste album van E.G. Daily. Say It, Say It is de grootste hit van het album, staat voor de volledigheid in t lijstje, al doet Harold hierop dan weer niet mee.

Het door Daily en Faltermeyer geschreven Love In The Shadows staat ook op het debuutalbum van de zangeres en haalt in 1986 een relatief schamele plek 37 in de Nederlandse Single Top 100. De originele lange versie is wel te vinden op YouTube, maar helaas niet op Spotify, maar in het lijstje heb ik ook nog een van de vele latere remixen gezet. Want in 2001, dik 15 jaar naderhand komt er een hele EP uit met 8 remixen van die hit en ach, wat een hit is het en blijft het, ook nu nog, alweer 25 jaar later.... Er moet maar eens iemand een dwaas TikTok dansje op dat nummer doen, dan gaat de rest van de wereld wellicht ook overstag.... 

In het lijstje nog veel meer hits van artiesten als The Pet Shop Boys, Billy Idol, Laura Branigan, Blondie en Janis Ian waaraan Harold ook meewerkt.

Hij schrijft samen met drummer Keith "Foot" Forsey nummers als Hot Stuff voor Donna Summer, The Heat Is On voor Glen Frey en samen met Bob Seger de Amerikaanse hit Shakedown.

En nog een heel stel andere soundtrack hits, zoals die van persoonlijke favorieten als Fletch en Fletch Lives tot een mindere favoriet als Top Gun. 

Fletch en Fletch Lives draaien om Irwin M Fletcher, kortweg Fletch, een journalist die eigenlijk droomt van een carrière bij basketball club L.A. Lakers. Chevy Chase vertolkt de rol van Fletch.

Hilarisch is wel dat het groots klinkende Top Gun Anthem oorspronkelijk helemaal niet voor die film is bedoeld. Harold schrijft dat oorspronkelijk voor een scène in Fletch waarin Chevy Chase in zijn rol van Irwin M Fletcher weer eens droomt over een wedstrijd van de L.A. Lakers waarbij hij ze in de laatste seconden van de wedstrijd aan een overwinning helpt. Voor die droomscène componeert Harold uiteindelijk toch maar een ander muziekje.

Goed, genoeg gekletst, ga ervan genieten