Home

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 24 juli 2026

Hits: 58

Vandaag zie ik twee Google aanbevelingen, allebei met een link naar Henry Mancini.

De eerste gaat over het overlijden van saxofonist Plas Johnson, vooral bekend vanwege zijn uiterst coole solo in de themamuziek van The Pink Panther, gecomponeerd door Henry Mancini.

De tweede gaat over de terugkeer van André van Duin en Ferry de Groot bij NOS radio Tour de France. Beide heren natuurlijk bekend van de Dik Voormekaar Show. En de thema muziek daarvan is Seventy Six Trombones in de versie van Henry Mancini.

Daarom maar een lijstje Henry Mancini, want zowel The Pink Panther als de Dik Voormekaar Show zijn echt wel all time favorieten van ondergetekende, maar ja, ik heb dan ook een gekke smaak.

Een van mijn eerste LP's krijg ik van mijn oma en is een dubbel album van Henry Mancini. Die opent met de twee bovengenoemde hits.

Enrico Nicola (Henry) Mancini volgt zijn opleiding aan Carnegie Tech Music School en de nogal prestigieuze Juilliard School of Music in New York. Zijn filmmuziek heeft veelal iets lichtvoetigs. Bekende soundtracks waaraan hij heeft gewerkt zijn onder ander The Glenn Miller Story, Breakfast At Tiffany's, Experiment In Terror. Daarnaast heeft Mancini ook voor televisieseries gecomponeerd: Peter Gunn, Cade's County, Thorn Birds, Hotel en Columbo.

In de jaren 1970 en begin 1980 is de muziek van Mancini amper te vermijden als je TV kijkt of radio luistert in Nederland. Naast de reeds genoemde hits is The Good Old Days (van Experiment In Terror) de herkenningmelodie van het consumentenprogramma Koning Klant en het begin van zijn nummer High Time zit in de oorspronkelijke herkenningsmelodie van het radioprogramma Ko de Boswachtershow. In 1978 scoren Emerson, Lake & Palmer een hit met hun versie van het thema van de TV serie Peter Gunn en weer twee jaar later zit datzelfde thema in de film The Blues Brothers.

De Engelse wikipedia pagina over Henry Mancini is veel uitgebreider dan de Nederlandse.

In dit Spotify lijstje komen die bovengenoemde hits allemaal terug in hun oorspronkelijke versie. Ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 22 juli 2026

Hits: 56

Vandaag, maar dan precies 60 jaar geleden, dus op 22 juli 1966, verschijnt het album Blues Breakers van John Mayall en Eric Clapton. In de grote discografie van beide heren een kleine, maar wel erg belangrijke stap. Eric Clapton groeit (volgens sommige graffitimakers in Londen) uit tot God. En Mayall zet zijn eerste stappen om Godfather of British Blues te worden. Sowieso op vele andere vlakken is dit relatief korte plaatje een kleine revolutie.
 
Ik leer de plaat (uiteraard) pas veel later kennen. Eric Clapton heeft begin 1985 na jaren weer eens een hit met Forever Man en treedt een paar maanden later op tijdens Live Aid. Die show maakt me nieuwsgierig naar meer Clapton, dus wat is in die tijd de meest logische stap? Juist, even naar Ome Jaap om te zien wat hij in de platenkast heeft staan.
 
Nou, die Blues Breakers plaat dus. In een latere 2LP-versie (deze om precies te zijn). De tweede plaat in de set is A Hard Road, ook van John Mayall & The Bluesbreakers, maar dan met Peter Green als opvolger van Eric Clapton op gitaar. Die naam zegt me op dat moment nog niet zoveel, dat komt later pas.
 
In de platenkast van Jaap staan nog veel meer John Mayall albums, maar dan weer geen andere albums van Eric Clapton. Wel vind ik later na wat dieper graven nog een paar singles van Fleetwood Mac, de latere band van die Peter Green.
 
Eenmaal thuis eerst die plaat van Mayall met Clapton maar eens nieuwsgierig opgezet, na het lezen van de ronkende tekst op de achterkant van de platenhoes en eigenlijk ligt mijn onderkaak al na 5 seconden op de vloer. Holy shit, dit is echt wel een heel ander kaliber dan het redelijk glad geproduceerde Forever Man. Je hoort Eric Clapton heel intens en op vol zaalvolume het intro van All Your Love inzetten en vervolgens valt de rest van de band met vergelijkbare inzet in. Al gauw wordt één kanaal compleet gedomineerd door de stevige bas van John McVie (later ook in Fleetwood Mac). En in alle nummers van de plaat speelt Clapton alsof zijn leven ervan afhangt. Dit is ook echt een primitieve stereo opname. De plaat komt in 1966 zowel in een mono als in een stereo versie uit. Als het album jaren later op CD verschijnt, is dat vaak met zowel de mono als de stereo mix op 1 schijf. Wel wordt dan meestal een latere stereomix uit 1969 gebruikt. Het past in elk geval makkelijk, want het hele originele album duurt zo’n 37 minuten.
 
Die 37 minuten maken wel van deze muziekliefhebber een stevige blues adept.
 
Clapton speelt maar korte tijd bij John Mayall. Hij komt ietwat gefrustreerd bij Mayall terecht. Het blijkt dat zijn band The Yardbirds meer de popkant op wil en bluespurist Clapton kan daar op dat moment totaal niet mee omgaan. Anderhalf jaar later richt Clapton samen met ander voormalig Mayall bandlid, bassist Jack Bruce en met drummer Ginger Baker de band Cream op. De muziek van die band is weliswaar blues gebaseerd, maar Cream brengt ook veel andere muziekstijlen.
 
In de korte periode dat Eric Clapton bij Mayall speelt, verdwijnt hij tussendoor ook nog een paar weken voor een vaag muzikaal avontuur ergens in Griekenland. Dus Mayall zit alsnog ietwat met de handen in het haar, want eindelijk komt er succes en Clapton trekt een hoop extra publiek naar de optredens van de Blues Breakers. Het album doet het goed, zeker voor een bluesalbum (nummer 16 in Britse albumlijst) en Mayalls agenda vult zich vlug met nog meer optredens.

Maar ja, als je stergitarist vervolgens net de kuierlatten heeft genomen, is het best lastig optreden. Al snel dient zich een oplossing aan in de vorm van Peter Green. Volgens degene die hem aan Mayall voordraagt, is Peter zelfs nog beter dan Eric. Als Eric berooid terugkeert uit Griekenland, mag Peter Green weer uit de band. Maar als de Blues Breakers plaat is opgenomen, is Clapton ook alweer vertrokken, nu definitief. En wederom vult Peter Green de vrijgekomen plek op. Over die Peter Green en Fleetwood Mac kom ik op een later moment wel in de lucht bij jullie.
 
Over het album John Mayall's Blues Breakers With Eric Clapton lees ik nog deze fraaie beschouwing. 
En ook de wiki pagina bevat nog een hoop leuke feitjes over de plaat.
 
Ik heb in dit Spotify lijstje de stereoversie van het album gezet die het meest klinkt als de lp-versie die ik als eerste leer kennen. Aansluitend staan de overige opnames van John Mayall waarop Eric Clapton ook als vast bandlid te horen is. Het begint met een sessie voor de BBC, waarop Eric zich nog redelijk beschaafd uitleeft in een paar dan recente John Mayall nummers. Vervolgens een paar singles voor verschillende labels, I’m Your Witchdoctor is wat mij betreft daarvan het beste geslaagd, dat nummer klinkt al enigszins een voorbode van die Blues Breakers plaat. Verderop staan nog wat live opnames waarop ook Jack Bruce te horen is als bassist van de Blues Breakers, niet de beste opnamekwaliteit en sommige nummers drastisch ingekort. In 1970 speelt Clapton nog mee op een aantal nummers van de John Mayall plaat Back To The Roots, die staan aan het einde van de lijst. Clapton treedt in 2003 op met Mayall ter ere van de 70e verjaardag van laatstgenoemde, maar dat album staat helaas niet op Spotify
 
Als je dit allemaal op CD wilt hebben (zonder die latere Back To The Roots nummers), koop dan deze luxe versie van het album, die is uitgekomen ter ere van het 40 jarig jubileum van de plaat. 

Wil je nog een uitgebreidere Spotify lijst van John Mayall, die heb ik ook al eens gemaakt. Met daarin ook Mayalls beide Top 40 hits: Don’t Waste My Time (1969) en Room To Move (1970, hoogste positie nummer 5).
 
Ik heb John Mayall gelukkig nog live gezien op Parkpop 1990. Een optreden met een andere stergitarist Coco Montoya. En met Mayall die gewoon zijn eigen instrumenten soundcheckt. Hij heeft dan weliswaar beroemd personeel genoeg gehad, maar hij is altijd gewoon gebleven en doet alleen wat hij het leukst vindt: muziek maken.
 
In 2022 zou Mayall nog eens komen optreden in de Boerderij Zoetermeer. Ik had er al kaarten voor. Maar Mayalls gezondheid laat hem in de steek. Hij overlijdt op 22 juli 2024, 90 jaar jong, precies 58 jaar na het verschijnen van die plaat met Eric Clapton.
 
Ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 18 juli 2026

Hits: 65

Na al die zomerse hitte, misschien tijd voor een beetje regen...

Rainy Night in Georgia is een liedje dat is geschreven door Tony Joe White. Hij schrijft het nummer over zijn werk als chauffeur van een dumptruck. Als het regent, hoeft hij niet te werken. Dus tijd om gitaar te spelen, zoals hij uitlegt in een van de coupletten.

De fraaiste versie van die hit naar mijn smaak is eind 1969 opgenomen door zanger Brook Benton, die er in 1970 in de VS zijn laatste grote hit mee scoort. 

Ik kom die versie tegen op Soul Years 1970, een verzamel 2CD met -je raadt het nooit- soul hits uit het jaar 1970.

In de Nederlandse Top 40 scoren beide heren er in elk geval geen hit mee. De Amerikaanse zangeres Randy Crawford doet dat wel, in 1981, maar die versie is nou niet bepaald favoriet bij deze luisteraar. 

Tony Joe White scoort in de Nederlandse Top 40 nog wel twee andere hits op eigen naam. Groupy Girl uit 1970 is daarvan de grootste. Zijn volgende hit scoort hij pas 22 jaar later met You're Gonna Look Good in Blues.

In de tussentijd is Tony Joe White vooral in trek als songschrijver.

Elvis Presley neemt een aantal nummers van Tony Joe White op, meest succesvol is zijn cover van Polk Salad Annie.

Rory Gallagher speelt As The Crow Flies op zijn live album Irish Tour.

Tony Joe White zelf neemt een aantal halfbakken disco albums op in de tweede helft van de jaren 1970 en begin jaren 1980.

In 1989 komt de carrière van Tony Joe White pas weer in een stroomversnelling als Tina Turner het album Foreign Affair uitbrengt waar maar liefst vier nummers van White op staan, waaronder een van de grootste hits van dat album: Steamy Windows.

De carrière van Brook Benton kent een vergelijkbaar verloop met de carrière van Tony Joe White.

Brook begint in een gospelkoor, maar brengt vanaf 1956 een gestage stroom singles en albums uit. Vaak zelf geschreven materiaal (meestal met vaste schrijfpartner Clyde Otis), waarvan ook veel met succes wordt opgenomen door andere artiesten. 

Clyde McPhatter, Otis Redding en Ben E. King nemen A Lover's Question op

Chris Isaak ontfermt zich over Doncha Think It's Time. 

Alweer Randy Crawford, maar ook Tom Jones en Mavis Staples hebben Endlessly op het repertoire (gehad).

Shakin' Stevens & Bonnie Tyler (pas overleden) nemen samen A Rockin' Good Way op, oorspronkelijk een duet van Brook Benton met zangeres Dinah Washington.

En dat is maar een deel van alle covers van Brook Benton hits.

Na zijn laatste grote succes met Rainy Night in Georgia brengt Brook Benton nog weer meer gospelmuziek uit. En ja, ook Brook waagt zich aan een paar halfbakken disco albums.

Voor Rainy Night in Georgia heeft Brook net een aantal jaar met weinig hitsucces achter de rug. Hij neemt het nummer op voor het Cotillion label, een sublabel van Atlantic Records. In de band spelen onder andere veteranen als pianist Dave Crawford (geen familie van Randy, wel schrijver van soulklassiekers als What a Man, Young Hearts Run Free en Precious, Precious), gitarist Cornell Dupree en op mondharmonica Toots Thielemans. 

De enige keer dat Brook Benton in Nederland (bijna) de Top 40 haalt is in 2011, zowat 22 jaar na zijn overlijden. Hij blijft dan samen met Caro Emerald in de Tipparade steken met de kersthit You're All I Want for Christmas.

Brook Benton overlijdt in 1988. Tony Joe White in 2018.

Alle hierboven genoemde nummers en wat bijpassende hits heb ik weer voor jullie in een Spotify lijstje gezet. Die hele Soul Years 1970 dubbel CD heb ik overigens ook maar even nagebouwd in een Spotify lijstje.

Ga ervan genieten.