Gisteren is het nieuwe album Hope And Fury van Joe Jackson verschenen en op 26 november ga ik naar een optreden van de beste man in het Nieuwe Luxor theater in Rotterdam. Dat duurt nog even, maar ik ben al véél langer aan het wachten...
In 1991 zie ik Joe Jackson live op Pinkpop. Een fijn optreden, maar tegelijkertijd het begin van een periode waarin Joe meer op de klassieke toer gaat. Pas 10 jaar later komt er weer een meer traditioneel popalbum van hem uit. Eerlijk gezegd begint Joe dan ook wat voorspelbaarder te klinken, in mijn oren in elk geval.
Ik ben vooral fan van twee albums die kort achter elkaar verschijnen:
Big World (1986). Een live opgenomen album dat klinkt als een studio album. Je hoort geen publiek, maar het is er wel. Er zijn ook geen latere overdubs gedaan. Het album is daarmee veel meer live dan veel andere live albums uit dezelfde tijd.
Live 1980/86 (1988). Zoals de titel al verraadt met live opnames van zijn bekendste nummers tot dan toe. Wederom een fijn album met vooral op de eerste helft een hoop power die anders is dan de studio versies van deze zelfde nummers.
Dit Spotify lijstje focust op die twee met daarna een selectie van zijn latere repertoire. Ik heb natuurlijk ook maar even wat nummers van het nieuwe album erbij gedaan.
De laatste shows van Joe Jackson in Nederland (2024) bestaan uit een set waarin hij solo een stel van zijn bekendste nummers uitvoert en een set met begeleidingsband waarin alleen maar werk voorbijkomt van What A Racket!, zijn op dat moment meest recente album rond de fictieve Music Hall held Max Champion.
Die shows heb ik geskipt, ik ben wel benieuwd naar de setlist in november. Wat ik heb beluisterd van de nieuwe plaat Hope and Fury klinkt in elk geval prima. Het album bevat sowieso in één titel twee onderwerpen die je met een gerust hart aan Joe Jackson kunt toevertrouwen.
Ga ervan genieten