Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 162
Op Koningsdag 2026 zou ex-KISS gitarist Ace Frehley 75 zijn geworden. Helaas is de beste man afgelopen oktober overleden.
Ace is er samen met drummer Anton Fig verantwoordelijk voor dat ik wil gaan drummen. Dat komt door het Ace nummer Hard Times, dat op de B kant van het KISS hitalbum Dynasty staat. En om nog preciezer te zijn, gaat het dan om de drumroffeltjes net voor het refrein en die dan beluisterd met koptelefoon. Daar werd kleine Bertje steevast een luchtdrummend blij ei van. En eerlijk gezegd, dat is nog steeds niet over, ruim 45 jaar later...
Het rommelt bij de opnames van Dynasty al een tijdje in de KISS gelederen en drummer Peter Criss wordt met stille trom op non actief gezet. Op Dynasty drumt en zingt hij alleen nog zijn eigen nummer Dirty Livin’, maar verder wordt al het drumwerk gedaan door Anton Fig. En die Anton speelt ook de hele plaat Unmasked mee met KISS. Mijn eerste twee KISS platen, maar dat had je misschien al begrepen.
Anton maakt -zover ik weet- zijn allereerste professionele opnames als drummer op de soloplaat van Ace, toen nog binnen KISS context. En in de jaren 1990 speelt hij nog bij andere helden van me: Booker T. & the M.G.’s.
In 1978 brengen alle KISS bandleden op dezelfde dag een eigen soloalbum uit. De verkoopcijfers daarvan vallen nogal tegen, in elk geval in thuisbasis Amerika. Dus als KISS een jaar later doorbreekt in Europa, zijn die soloplaten voor weinig te vinden bij elke platenzaak.
De enige KISS soloplaat die wel goed verkoopt en met New York Groove zelfs een hitsingle oplevert, is die van Ace Frehley. Prompt krijgt Ace op de volgende KISS platen veel meer ruimte toebedeeld om zijn eigen nummers te brengen.
In 1979 steelt Ace de show als de band te gast is in de Tom Snyder show. Hier kun je die terugkijken, het is wel duidelijk waar de Spaceman naam vandaan komt. Maar blijft hilarisch, vooral de blikken van de duidelijk niet geamuseerde Gene en Paul.
Ik weet dit natuurlijk allemaal nog niet als ik voor het eerst die platen van Kiss hoor, maar ik kan inmiddels wel zeggen dat Ace solo wat mij betreft leuker is dan Kiss zelf.
KISS heeft een paar jaar terug de zoveelste afscheidstoernee gedaan, zonder Ace en zonder Peter Criss. Ik krijg een wat bittere smaak in de mond als ik lees dat Gene en Paul op het overlijden van Ace reageren met de term Onvervangbare Rocksoldaat. Dat hebben we ook weleens anders gehoord van die mannen.
De solocarrière van Ace komt wat moeizaam op gang. Zijn eerste plaat verschijnt pas in 1987, ruim 5 jaar na zijn officiële vertrek uit KISS. Onder de bandnaam Frehley's Comet. Het is een plaat die direct in het verlengde ligt van zijn allereerste soloplaat nog als lid van KISS. Net als bij die plaat speelt Anton Fig weer drums en is de productie in handen van Eddie Kramer (bekend van zijn werk met Jimi Hendrix, Led Zeppelin en The Who). In de VS wordt Into The Night een kleine hit. Rock Soldiers is de andere Ace klassieker van die plaat.
Kort erna volgt de tweede plaat van Frehley's Comet, Second Sighting. Eerlijk gezegd, niet de beste plaat die Ace heeft gemaakt. Opvolger Trouble Walkin' is veel sterker. Het is ook de eerste plaat die onder de naam Ace Frehley verschijnt. Op die plaat is bovendien voormalig KISS drummer Peter Criss te gast. Die twee gaan kort erna zelfs op tournee als The Bad Boys From KISS.
Daarna blijft het lang stil. Pas in 2009 is Ace echt helemaal clean, niet langer meer The Spaceman vanwege de bergen drank en drugs die hij jarenlang tot zich neemt. En sindsdien maakt Ace met regelmaat erg leuke, ouderwets rockende platen. En geeft altijd wat rammelende, maar ook steevast rockende optredens waarbij hij per nummer tientallen plectrums het publiek in slingert.
Ik heb het geluk gehad om Ace een paar keer live te zien. Twee keer bij optredens met KISS tijdens de Second Coming periode als Ace en Peter weer tijdelijk in KISS mogen meespelen. Enige studionummer uit diezelfde tijd waarbij ze alle vier tegelijkertijd in één studio zijn is het Ace nummer Into The Void, het highlight van de enige en wat teleurstellende reünieplaat Psycho Circus.
En ook nog twee keer Ace solo gezien. Eerste keer (2008) ben ik daarvoor in mijn eentje naar 013 Tilburg afgereisd. Ace treedt daar op, terwijl KISS rond diezelfde tijd het Arrow Rock festival afsluit, met Eric Singer op drums en Tommy Thayer als vervanger van Ace, de onvervangbare rocksoldaat. De show van Ace is geweldig, die van Kiss met de vervangers is eigenlijk nogal... matig.
Tweede keer Ace is in 2015. Dit keer ongeveer in de achtertuin, in een afgeladen Boerderij Zoetermeer. Dat concert is het eerste concert waar ik samen met Sandra naar toe ben geweest. Direct ervoor hebben we nog romantisch getafeld bij Hofstede Meerzigt (waar we een paar jaar later zijn getrouwd). Het contrast met een volle Boerderij met hysterische KISS fans is best groot...
Veel meer over Ace op de Engelse wikipedia.
In dit Spotify lijstje heb ik alle nummers die Ace schreef voor Kiss op een rij gezet (OK, 2000 Man is origineel van The Rolling Stones), gevolgd door zijn soloplaten, de terugkeer bij Kiss en het vervolg van zijn solocarrière tot aan zijn laatste plaat 10,000 Volts.
R.I.P. Ace Frehley
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 71
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 68
Ik zou nog even terugkomen op Tom & Jerry, ook wel bekend als Simon And Garfunkel. Net als Tony Orlando, Neil Sedaka en nog veel meer singer songwriters starten zij hun muziekcarrière in de liedjesfabriek Brill Building.
Eerlijk gezegd: dol op Simon & Garfunkel ben ik nooit echt geweest. The Sound Of Silence is mijn eerste kennismaking met de muziek van die heren. Best OK, al kan ik het de laatste jaren niet meer luisteren zonder automatisch aan die afgrijselijke coverversie van Disturbed te denken die notabene hoger in de Top 2000 staat dan het origineel.
Ik haal een keer Bridge Over Troubled Water bij de Wassenaarse bieb. Wel een teepje van gemaakt, maar al gauw staat daar weer wat anders op dat me op dat moment beter bevalt. Sommige liedjes van Simon And Garfunkel bevallen me dan weer wel. A Hazy Shade Of Winter bijvoorbeeld, zeker in de coverversie van The Bangles. Of Mrs. Robinson, liever ook weer in de coverversie van The Lemonheads.
Vooral met die Art Garfunkel heb ik moeite. Ik blijf hem maar associëren met Bright Eyes, de tranentrekker met die videoclip uit de film Watership Down. Hoogste plek in de Top 40 in 1979. Ik ben veel meer tevreden met I Was Made For Lovin' You van KISS, die dan net onderweg is naar die eerste plek in de Top 40.
Maar ach dat arme konijntje toch… Snik. Ja, en daar moet ik dus altijd aan denken als ik Garfunkel hoor zingen. Niet zo best…
Dan maar liever Paul Simon solo, al is ook daar weleens wat geneuzel te vinden. Graceland uit 1986 is veruit mijn favoriete plaat van Paul Simon en rond dezelfde tijd schaf ik -nieuwsgierig geworden- ook de verzamelaar Greatest Hits Etc aan.
Mijn allereerste grote buitenconcert is het optreden van Paul Simon, 18 juni 1989 in het Goffertpark te Nijmegen. Dat concert staat in het teken van dat album Graceland, Pauls samenwerking met Afrikaanse muzikanten als Ladysmith Black Mambazo, Hugh Masakela en Miriam Makeba. En deze artiesten zijn allemaal present op dat concert. Je kan het slechter treffen. Voorprogramma’s Johnny Baby en Van Morrison doen mijn hartje nog niet echt sneller slaan, maar met Paul Simon en de hele club eenmaal op het podium slaat een vonk over en start een zeer memorabel optreden. Ik heb dan natuurlijk nog weinig ander vergelijkingsmateriaal. Ben een paar keer naar Parkpop geweest, maar dat is toch anders dan dit optreden waar iedereen speciaal voor gekomen is.
De setlist in Nijmegen komt grotendeels overeen met die van het optreden Graceland Live, verderop in dit lijstje. Dat concert is opgenomen in Zimbabwe in 1987, als Zuid-Afrika internationaal dik onder vuur ligt vanwege de apartheid en gastartiesten Hugh Masakela en Miriam Makeba daar niet welkom zijn. Van die laatste twee heb ik ook hun solo hits in Nederland ook in dit Spotify lijstje gezet. Als ik dan toch bezig ben…
Woensdag 22, vrijdag 24 en zaterdag 25 april geeft Paul Simon concerten in AFAS live. Die staan onder het mom A Quiet Celebration in het teken van zijn meest recente album Seven Psalms uit 2023. Dit lijstje sluit af met Wait, het laatste nummer van dat album. Na al die swingende en strijdbaar klinkende Afrikaanse vrolijkheid klinkt dit album meer alsof Paul Simon en zijn vrouw Edie Brickell klaar zijn om het moede hoofd neer te leggen. Ik heb nog maar even geen kaartje voor het concert gekocht. Ticketprijs is er trouwens ook eentje uit de categorie: Even slikken. Dan kun je misschien beter naar Ladysmith Black Mambazo gaan, die in december een aantal optredens in ons kikkerlandje doen.
Dat Seven Psalms album van Paul Simon is ook een vreemde eend in de bijt, maar ik kan het album op zich goed hebben. In ruim een half uur non stop loodst Paul Simon je akoestisch en verstild door zijn persoonlijke visie op spiritualiteit. Dat klinkt misschien niet als de grootste aanrader, maar ik heb hem in zijn geheel beluisterd: het zet je in elk geval even in een compleet andere wereld. Daarin lijkt t dus wel de letterlijke tegenhanger van Graceland, de ene extravert en vrolijk klinkend, de ander introvert en beschouwend. Voor allebei is wat te zeggen.
Heb je dan nog geen genoeg ervan, in 2024 is ook nog een lange documentaire over Paul Simon verschenen. Zie hier een recensie. En hier als tegengas nog een verhaal uit de Graceland tijd dat in die Paul Simon documentaire waarschijnlijk net buiten beschouwing blijft. Ook dat kan je aan het denken zetten. Weet Paul Simon wel dat wolven net zo gevaarlijk kunnen zijn als slapende leeuwen...?
Intussen beter gewoon vrolijk dansen op de muziek uit het lijstje.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 69
Laatst zit ik te wachten om dochterlief Evy op te halen. In een naastgelegen ruimte is een dameskoor aan het oefenen. Zo te horen Afrikaans repertoire, meerstemmig gezongen door zeer blanke dames. Ineens spits ik mijn oren, want ik hoor een melodie en een tekst die ik ken. Althans, ik ken het in een compleet anders klinkende versie door de Amerikaanse band Camper Van Beethoven. Het liedje heet Tina of Tina Singu. Bij Camper Van Beethoven klinkt het als een Afrikaans liedje in country arrangement gespeeld door een ska-band.
Ik stuur een linkje van de Camper Van Beethoven versie naar Sandra, die zegt: nou, ik heb hier echt nog nooit van gehoord. Niet zo gek, het is niet direct een hit in Nederland. Maar ja, ik ken het dus wel en als ik eenmaal iets heb gehoord dat leuk klinkt, dan wil ik daar meer van weten… Dus eens even op wiki zoeken naar hoe het ook alweer zit met Camper van Beethoven.
Want Telephone Free Landslide Victory, de eerste plaat van Camper Van Beethoven uit 1985, staat hier al zeker 30 jaar in de platenkast. Een afgeschreven exemplaar afkomstig uit de Wassenaarse bibliotheek. Ik heb die plaat daar al eens eerder geleend (ik vermoed als een van de weinige leden van de bieb) en toen op een cassettebandje opgenomen. En hun versie van Tina haalt zelfs een cassettebandje voor mijn vader om in de auto te draaien. Dat is, denk ik, rond 1987/1988. Sindsdien is de plaat overigens maar weinig meer uit de kast gekomen, geen idee waarom, het is allemaal best leuk, nu ik het zo weer eens terug luister op Spotify.
Op dat moment heb ik bij Tina geen ander idee anders dan dat het een liedje is waar ik wel vrolijk van wordt. Altijd belangrijk.
Wiki vertelt me dat Tina een cover is van The Tokens, bekend van The Lion Sleeps Tonight. In het tekstvel bij de Camper Van Beethoven plaat staat Tina vermeld als “traditional”. Een term waarmee je erg moet oppassen. Meestal worden de oorspronkelijke bedenkers van het liedje dan niet (goed) betaald voor hun werk.
Dat is bij Tina (Singu) sowieso lastig. Het is een kinderliedje uit het zuiden van Afrika, waarschijnlijk uit Lesotho. Amerikaans folkzanger en activist Pete Seeger is (zover ik nu kan vinden) de eerste die Tina (Singu) opneemt met zijn groep The Weavers. Ik vind op Spotify zelfs een versie waar Pete Seeger dit nummer live brengt, samen met blueshelden Memphis Slim en Willie Dixon. Leuke versie, Pete legt het publiek duidelijk uit hoe ze moeten meezingen en vertelt ook waar het liedje over gaat: fikkie stoken.
The Tokens nemen in 1961 hun versie van Tina op met als B kant The Lion Sleeps Tonight. Ook dat liedje kennen The Tokens van Pete Seeger en The Weavers. The Weavers nemen het liedje in 1951 op met als titel Wimoweh, waarbij ze zo goed mogelijk proberen de oorspronkelijke tekst te zingen. Maar het liedje is nog veel ouder. In 1939 neemt Zuidafrikaanse zanger Solomon Linda, de schrijver van het origineel, de eerste versie op samen met zijn groep The Evening Birds. Het liedje heet origineel Mbube en het gaat inderdaad over een leeuw. Van Mbube naar Wimoweh is een een sterk staaltje Mama Appelsap.
De producenten van The Tokens schrijven daarom maar een Engelse tekst van 33 woorden bij dit liedje en handhaven het verkeerd verstane Wimoweh als tweede deel van de titel. Maar die Engelse tekst bevat ook weer twee nogal opvallende zaken: leeuwen wonen niet in de jungle en slapen daarnaast zelden ’s nachts. Fake news dus. Ondanks dat wordt The Lion Sleeps Tonight veruit de grootste hit die The Tokens ooit maken, als de single opnieuw uitkomt met de A en B kant omgedraaid.
Ik leer The Lion Sleeps Tonight voor het eerst kennen in de versie van de Engelse groep Tight Fit, een groep die -tegen alle verwachting in- nog altijd bestaat. Het liedje is rond die tijd ook door André van Duin opgenomen als Een boutje en een moertje en een schroefie en een nippeltje. Ook alweer zo’n hit in huize Van Delft, vooral tijdens het klussen...
Maar er zijn nog veel meer versies, in het Frans is de leeuw zelfs dood. Luister maar naar de versie van Henri Salvador in het lijstje. Die versie hoor ik voor het eerst in 2009 onderweg op vakantie. Ik schrijf er dan dit over:
We overnachten in Tours en daar is het jaarlijkse Fête de la musique aan de gang. Sinds 1982 bestaat dit feest in Frankrijk. Het concept is eenvoudig: wie wat wil organiseren op muziekgebied, doet dat, zo klein of zo groot als hij/zij dat wil. De optredende muzikanten krijgen niet betaald, maar kunnen wel bijvoorbeeld ineens in een park spelen voor een publiek dat normaliter waarschijnlijk niet zo snel naar een optreden zou komen.
In Tours pakken ze het groots aan. Op het terras van ons restaurant, speelt een leuk jong bandje samen met een oudere man met witte baard en Rik Felderhof hoed. Lekkere ouderwetse chansons van Brassens. Tot de opa “Felderhof” ineens een zwarte Gibson Les Paul pakt en daarmee wild te keer gaat in allerlei ouwe rock n roll nummertjes. Als ie zijn hoed afdoet, zijn waarschijnlijk duivelshoorntjes op zijn hoofd te zien...Ik durf het niet te checken.
Even later zien we een dameskoor optreden met gevarieerd repertoire. Meest bekende nummer is Le Lion Est Mort Ce Soir, in Nederland ook wel bekend als The Lion Sleeps Tonight.
Daarna ontdekken we dat in het park tegenover ons hotel een “klassiek” concert plaatsvindt. De plaatselijke harmonie en een koor. Het programma begint met een groep kinderen die onder bezielende leiding van de dirigent van de harmonie een liedje meespelen dat over de ietwat brakke geluidsinstallatie wordt afgespeeld. Ze slaan zich er dapper doorheen, inclusief hilarisch dansje en krijgen terecht daverend applaus. Vervolgens decorwissel voor de komst van het koor. De koorleden zijn gekleed in de kostuums van de operette van Donizetti die ze later die maand gaan uitvoeren. Uiteraard staan stukken uit die operette op het programma, maar ze zingen zelfs een liedje van Françoise Hardy. Als laatste treedt de harmonie op die stukken speelt van Brahms en Beethoven, maar ook niet terugschrikt voor een heuse Glenn Miller medley.
Aan de andere kant van de straat is een karaokebar geopend, dus op de tonen van vals meegezongen popklassiekers vallen we in onze hotelkamer als leeuwen in diepe slaap.
Zelfs Gerard Joling heeft een versie van The Lion Sleeps Tonight gemaakt. Is er dan echt niks meer heilig?
OK, wat tref je nog meer aan in dit Spotify lijstje?
Nog een stel hits van Camper Van Beethoven. Direct na Tina staat hun grootste “hit” Take The Skinheads Bowling op die Telephone Free Landslide Victory plaat. De band neemt daarna nog wat platen op en gaat in 1990 uit elkaar. Ze scoren in 1989 nog een hitje met hun cover van Pictures Of Matchstick Men, een nummer origineel van Status Quo uit hun psychedelische beginjaren. En ook een liedje dat ik met een van mijn allereerste bandjes nog weleens heb gespeeld.
Camper Van Beethoven frontman David Lowery richt naderhand de band Cracker op, daarvan staan drie hits in het lijstje.
Camper Van Beethoven multi instrumentalist David Immerglück speelt na het uit elkaar gaan van die band nog mee met een paar vrienden die net een bandje hebben opgericht, The Counting Crows. Immerglück is te horen op alle albums van de band, maar wordt pas in 1999 officieel bandlid. In de tussentijd speelt hij namelijk een aantal jaar in de band van John Hiatt, voor het eerst op diens album Walk On (1995). Hij stopt daarmee als hij officieel lid wordt van The Counting Crows.
De band Camper Van Beethoven maakt vanaf 2002 -soms met en soms zonder Immerglück- een herstart en het eerste album dat ze dan uitbrengen is een compleet nagespeelde versie van het Fleetwood Mac album Tusk. Het titelnummer Tusk in de originele versie vind ik als jongetje al supercool, raar nummer met nog vreemdere video, dan nog geen idee bij het verhaal dat bij het nummer en album hoort. Dus die moet toch maar in het lijstje. Mijn eerste zelf gekochte single is Not That Funny van Fleetwood Mac, ook afkomstig van het album Tusk, maar een veel minder leuk nummer. Sowieso vind ik het hele album Tusk in welke versie dan ook geen aanrader. Maar daar denkt Fleetwood Mac held Lindsey Buckingham duidelijk anders over, lees maar hier.
Voordat The Tokens hun grootste hit scoren, speelt ene Neil Sedaka in de band. De band heet dan nog The Linc-Tones en later nog korte tijd The Tokens And The Coins. Kort daarna vertrekt Sedaka om een heel succesvolle solocarrière te starten. Neil is eind februari overleden. Zijn enige hitje met The Tokens staat ook in deze lijst, maar Neil heeft zoveel ander fraais gemaakt, daar komt wel een keer een apart lijstje van.
The Tokens scoren na The Lion Sleeps Tonight geen grote hits meer, maar worden wel weer succesvol als producers. De laatste hits in dit lijstje zijn allemaal geproduceerd door The Tokens. Cross Country is een band die bestaat uit drie leden van The Tokens die in de VS en Canada een hitje scoren met hun cover van In The Midnight Hour, origineel van Wilson Pickett.
Tony Orlando, de zanger van een aantal hits aan het einde van dit lijstje, heeft weer een connectie met Neil Sedaka en een duo dat eerst optreedt onder de naam Tom & Jerry. Op die Tom & Jerry kom ik zaterdag nog terug.
Goed, genoeg voor nu, ga ervan genieten