Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 88
Bij een oefensessie van mijn band Steel Factory laat onze zanger Menno een hit horen die ik nog niet ken: Jeu de boules van Huub Hangop.
“Oh wacht eens even, dat komt uit Grease”, zegt onze bassist Bert.
Betweter als ik ben, zeg ik: “Nee, het is van The Darts, Daddy Cool. Zelfde jaar als de film Grease, maar heel andere band.”
Even later komt het gesprek ook nog op het Woodstock festival.
Want muziek maken, dat doen we graag, maar erover kletsen, dat kunnen we ook als geen ander.
Toch blijkt het nog weer een slag ingewikkelder dan ik op dat moment denk.
Zanger Huub Hangop ken ik. De cd-single van Huubs enige Top 40 hit Wat ben je lelijk van dichtbij staat hier al jaren trouw in de platenkast. Ook van zijn andere repertoire ken ik wel een en ander. Ik wil ook zo’n broek met van die zakken aan de zijkant, Wo sind die Mädchen aus Tirol, dat soort fraai werk. Maar Jeu de boules nog niet, en ja, toch ook wel weer een hit.
Wat ik ook heb gemist is dat Huub in het echt Ruud van den Berg heet en advocaat is gespecialiseerd in auteursrecht en merkenrecht. Kijk, zo leer je nog eens wat.
Darts ken ik ook, de band scoort in 1978 vier Top 40 his, waarvan eigenlijk alleen It's Raining een zelfgeschreven liedje is. De Darts LP’s heb ik inmiddels niet meer in de platenkast (je kunt tenslotte niet alles bewaren).
Maar hun Top 40 hits Daddy Cool/The Girl Can’t Help It en de opvolger en tevens hun grootste hit Come Back My Love staan wel weer op een fijne verzamel LP die nog wel in de kast staat, A Rockin’ Good Way, naast hits van andere acts die geïnspireerd zijn door rock ‘n’ roll die uitkomt voordat The British Invasion onder leiding van The Beatles op de Amerikaanse hitlijsten losbarst. Gek genoeg hoor je vooral Britse bands op die LP.
The Darts zijn opgericht door zanger Den Hagerty. De band bestaat dan uit leden van Rocky Sharpe and The Razors (die ook al Daddy Cool in hun repertoire hadden) en leden van The John Dummer Blues Band. Drummer John Dummer heeft in 1971 in Nederland een hit onder de naam John Dummer's Famous Music Band met het instrumentale Nine By Nine. Een liedje dat ik aantref op een van mijn allereerste cassettebandjes. Helaas niet meer op Spotify, maar nog wel te vinden op YouTube.
Den Hegarty verlaat The Darts eind 1978 om voor zijn terminaal zieke vader te gaan zorgen. The Darts ploeteren nog een paar jaar door en verdere hits blijven uit.
Grease ken ik ook. En Woodstock ken ik ook. En ja, ook daar is weer een verband.
Eenmaal onderweg terug naar huis na die oefensessie, zet ik op Spotify de Grease soundtrack nog eens aan. Ook jeugdsentiment tenslotte.
Ik ben net 7 als de film uitkomt en mijn ouders besluiten -na overleg met andere ouders- om voor mijn 8e verjaardagsfeestje toch maar niet naar die film te gaan.
In de toenmalige Wassenaarse bioscoop Astra draait Grease dan gewoon nog, bijna een jaar na de première in juni 1978.
Toch een beetje te wild voor jongetjes van rond de 8 en mijn zus van toen 6 jaar jong. We gaan maar naar het poppentheater. Ook leuk...
In de film Grease uiteraard hoofdrollen voor John Travolta en Olivia Newton-John. En zij scoren in 1978 de meeste Top 40 hits rondom die film, allemaal afkomstig van de soundtrack. Toch staan op diezelfde soundtrack ook nog een heel stel veel minder bekende hits. Zes nummers maar liefst van de groep Sha Na Na. En dat is -net als The Darts- een band die vooral goed is in het met veel inzet coveren van dan al oude rock ‘n’ roll liedjes.
Want dat Daddy Cool/The Girl Can’t Help It, het door mij benoemde “origineel” van Jeu de boules is namelijk helemaal niet origineel van The Darts. Daddy Cool is van The Rays (wie kent ze nog) en The Girl Can’t Help It is van Little Richard.
En dan is Daddy Cool eigenlijk nog alleen maar een B kantje voor The Rays. Op de A kant van de single staat hun grootste hit Silhouettes.
En precies dat Silhouettes heeft Sha Na Na dan weer op het repertoire als ze optreden op het ultieme hippiefestival Woodstock.
Snapt u het nog?
En hoe komt zo’n rock ‘n’ roll parodieband nou eigenlijk op zo’n hippie festival terecht? Nou ja, dat komt door Jimi Hendrix. Die is zelf groot liefhebber van oude rock ‘n’ roll liedjes in het algemeen en die van Elvis in het bijzonder (check Jimi's versies van Hound Dog en Johnny B. Goode in dit lijstje en zijn hilarische jam rondom Blue Suede Shoes hier). Jimi heeft Sha Na Na live gezien en is vrienden met de band geworden en heeft daarom de organisator van Woodstock aangeraden om Sha Na Na te boeken voor het festival en zo geschiede. Voor de lieve som van 350 dollar komt de band opdraven.
Ter vergelijk, Janis Joplin krijgt 15000 dollar voor haar Woodstock optreden. En Jimi is veruit de bestbetaalde artiest op het festival, 18000 dollar strijkt hij op met die show.
Maar eh, wie is er wel te zien in de oorspronkelijke Woodstock film en wie niet? Ja, precies Sha Na Na en Jimi wel en Janis Joplin niet.
In de latere versies van de film (die verschijnen na het overlijden van Hendrix en Joplin) is Janis uiteindelijk wel te horen en te zien met Work Me Lord, maar Sha Na Na zit met hun versie van toen ook al golden oldie At The Hop in elke versie van de film.
Liever had ik Janis gehoord met haar in elk geval deels zelfgeschreven hit Kozmic Blues, want dit Work Me Lord vind ik eigenlijk maar een middelmatig nummer. De schrijver van Work Me Lord en het wat betere As Good As You’ve Been To This World, een ander nummer uit de Woodstock setlist van Janis is Nick Gravenites. Wie zegt u? De oprichter van Electric Flag, waarin ook latere Hendrix en Santana drummer en zanger Buddy Miles speelt (die ook te horen is op die jam rond Blue Suede Shoes). En Nick is een van de opvolgers van Janis in haar voormalige band Big Brother and The Holding Company.
At The Hop is een liedje origineel van Danny & The Juniors. En Lennie Baker, de saxofonist van die band, is een van de oprichters van Sha Na Na.
Van de zes numners die Sha Na Na in Grease brengt, zijn maar twee nummers afkomstig uit de oorspronkelijke musical versie: Those Magic Changes en Born To Handjive. De andere vier zijn allemaal covers van oudere nummers die een hit waren rond 1959, het jaar waarin de musical speelt.
Tears On My Pillow is een nummer van Little Anthony & The Imperials uit 1958.
Blue Moon is vooral bekend van de uitvoering van The Marcels uit 1961, maar ook Elvis zelf neemt het nummer al op voor zijn allereerste album uit 1956.
In Grease speelt Sha Na Na tijdens de Proms Night dansscène ook nog de andere hit van Danny & The Juniors, Rock N Roll Is Here To Stay. Een nummer dat op dezelfde manier opent als At The Hop. Beide nummers zijn in de originele versies hits in 1958.
Hound Dog, veruit het bekendst in de uitvoering van Elvis uit wederom 1956, maar oorspronkelijk door de heren Leiber & Stoller geschreven voor Big Mama Thornton. Ter vergelijk, die van Big Mama Thornton verkoopt een best respectabele 500.000 stuks, die van Elvis maar liefst rond de 10.000.000 stuks.
Niemand minder dan Janis Joplin neemt Ball & Chain op als afsluiter van haar Woodstock optreden. En dat nummers is weer geschreven door diezelfde Big Mama Thornton
Sha Na Na haalt in Nederland overigens maar één keer de Tipparade. Ook weer met een cover, A Teenager In Love, origineel van Dion & The Belmonts.
The Darts scoren dus ook vooral met rock n roll covers. Come Back My Love is van The Wrens, al lijkt het intro bij The Darts meer op de versie van The Cardinals.
The Boy From New York City is origineel van The Ad Libs.
It's Raining is, zoals gezegd, het enige originele Darts nummer dat in Nederland een hit wordt.
Na het vertrek van Den Hegarty haalt de band nog één keer de Tipparade met hun cover van Duke Of Earl. En die is origineel van Gene Chandler. Diezelfde Gene Chandler scoort in 1978 eindelijk ook zijn eerste Nederlandse Top 40 hit met de discokneiter Get Down.
Zo zie je maar dat je niet altijd origineel hoeft te zijn om toch succesvol te zijn. En ik vermoed dat Huub/Ruud je wel advies kan geven hoe je daar dan het beste je geld mee verdient.
Ik krijg in elk geval veel hunkering naar een aantal originele versies van al die bovengenoemde nummers, dus die heb ik in dit lijstje gezet.
Tot slot, een paar weken geleden zijn we naar de indringende voorstelling Pa van Eric Corton geweest. Die sluit af met Mercedes Benz, de allerlaatste opname van Janis Joplin. Niet in de flauwe danceversie van T Spoon die in Nederland wel een hit wordt, maar echt het onovertroffen origineel van Janis, inclusief haar geweldige giechel aan het eind. Beter slot kan ik voor dit lijstje niet verzinnen.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 97
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 176
Begin 1980 maak ik kennis met de band American Gypsy.
De allereerste kennismaking is een cassettebandje met daarop de American Gypsy hit Angel Eyes uit 1974.
Die single haalt in 1974 de Top 40, 9 weken lang, hoogste plek nummer 8 in de lijst.
Dat weet ik dan allemaal nog niet, niet zo gek, ik ben dan net 3...
Het hoesje van het oranje Vendex 60 minuten bandje waarop Angel Eyes staat, bevat als enige tekst “Gefeliciteerd van Henny & Kor 31-3-1980”. Henny en Kor zijn mijn tante en oom. De datum is die van mijn 9e verjaardag.
Kort na die verjaardag komt er een wederom oranje BASF cassettebandje op mijn pad dat is opgenomen door mijn Ome Jaap. Met daarop de American Gypsy klassieker I'm OK, You're OK.
Samen met de 12 inch Dance Yourself Dizzy van Liquid Gold. Ook een leuke plaat en ook veel over te vertellen, maar ik blijf even bij American Gypsy.
In Nederland haalt de singleversie van I’m OK, You’re OK in de zomer van 1979 net de Top 40 niet. In Amerika doet de plaat het wel goed. Vooral de lange Disconet remix van bijna 11 minuten die in 1980 in de Billboard Disco Top 20 terecht komt.
Disconet schrijft er in hun eigen DJ News magazine het volgende over:
I'm OK, You're OK (Remix) / American Gypsy. American Gypsy used to live and play in the US, made an LP for Chess years ago, and after performing in Holland, decided to stay. They teamed-up with producer Hans van Hemert, arranger/conductor Piet Souer and engineer Pieter Boer to make an exceptionally fine record. It is very hard to classify as rock, or r&b, or disco. It is simply fine and fun music. Raul gives the 5 minute version new hooks and themes with his very fine 10 minute remix, engineered by Billy Marino at Regent Sound. This extended version as well as the original vocal and instrumental versions will be out shortly on Importe/12, a new label in New York who tells us that all of their product will be mastered, plated and pressed to the finest European standards and feature great dance music.
SPECIAL NOTE TO DJs: Side B runs 10:07 at 132 BPM.
Je kunt uiteraard gaan zoeken naar de originele vinyl versies, maar Ben Liebrand heeft in elk geval de originele 5 minuten 12 inch versie opgenomen op deel 2 van zijn CD serie Grand 12 Inches. Benschrijft over deze plaat:
It is incredible that this piece of American sounding disco was produced by the same guy who created the cheesy girl group "Luv" in Holland. His name is Hans van Hemert. I'd loved to include the full Disconet version, but there simply wasn't room enough to fit it on any of the CD's.
Dat laatste is natuurlijk flauwekul. Als je naar de hele Grand 12 Inches serie kijkt, komen daar meerdere 12 inches voor die vééél langer duren dan de Disconet versie van I’m OK, You’re OK… En tref je ook meerdere nummers in verschillende lange remixen wel gewoon aan op de CD’s (neem bv Donna Summers I Feel Love op deel 1, in zowel de gewone 12 inch versie als de Patrick Cowley remix).
In het Spotify lijstje staat de originele single versie van I’m OK, You’re OK. De Disconet remix staat momenteel helaas niet meer op Spotify, dus daar moet je toch echt even voor naar YouTube. Dat geldt wel voor meer American Gypsy en gerelateerde nummers. Van alle YouTube verwijzingen hieronder heb ik daarom ook maar even een lijstje gemaakt. Dat lijstje staat hier.
Anyway, de 12 inch van I'm OK, You're OK met de originele 12 inch versie en de originele grotendeels instrumentale versie op kant A en die lange Disconet mix op kant B, staat dus op een van mijn allereerste Discoteepjes ooit. Grijsgedraaid is een understatement.
Weer een paar maanden later leen ik bij mijn buurmeisje Inge de LP Discotheek Special 1, uitgebracht in 1978.
Een heel fijne LP die gelukkig inmiddels ook alweer jarenlang in mijn platenkast staat. En ja, ook daar American Gypsy, dit keer met hun single Waterboy. Staat niet op Spotify, wel op YouTube.
Aangezien de band zelf al jaren niet meer bestaat en daardoor ietwat in de vergetelheid lijkt geraakt, zet ik ze maar even terug in de spotlights.
De band bestaat in de eerste helft van de jaren 70 volledig uit Amerikaanse muzikanten die -als echte American Gypsies- zijn neergestreken in Nederland. De bezetting is dan Joe Skeete, Michael Hamane, Lorenzo Mills, Ricardo James, David Harrell en Steve Clisby.
Volgens verschillende biografieën van de band spelen de leden afzonderlijk van elkaar mee bij opnames van bekendere muzikanten als Jimi Hendrix, Barry White, The Byrds, Young Rascals, Frank Zappa, Jefferson Airplane, Dr. John en Santana. Daar kan ik alleen maar weinig concreet bewijs van vinden. Op de site van zanger Steve Clisby staat dat hij heeft gejamd met Jimi Hendrix en mede daardoor naar Europa is getrokken. American Gypsy heeft vast wel in het voorprogramma van een aantal van de hierboven vermelde artiesten gestaan. Gypsy, het eerste album dat de band maakt, wordt volgens een andere biografie alleen in kleine oplage uitgebracht. Ik kan verder geen info over dat album vinden.
De band maakt in 1974 in dezelfde bezetting hun tweede album Angel Eyes, waarop de gelijknamige single en een cover van Lady Eleanor staan (origineel van folkband Lindisfarne). Beide singles halen de Top 40, Angel Eyes komt zelfs tot plek 8.
De B kant van de single Angel Eyes heet Inside Out en is op Spotify het best beluisterde nummer van de band. Dat laatste komt mogelijk doordat Groove Armada het nummer gebruikt als basis van Whatever, Whenever.
Neneh Cherry neemt een cover van Golden Ring op. Op Spotify staat bij het album Angel Eyes niet de originele American Gypsy versie van Golden Ring, daarvoor moet je dus ook weer naar YouTube.
In de VS verschijnt ook 10,000 Miles nog als single. Hier geldt weer hetzelfde als bij Golden Ring, het origineel staat niet op Spotify, maar wel op YouTube.
Het album verschijnt in 1975 ook buiten Nederland onder de titel American Gypsy met iets aangepaste volgorde (de link gaat naar een YouTube video met dat hele album).
In 2021 wordt het album Angel Eyes in Nederland opnieuw uitgebracht en behoorlijk positief ontvangen.
In 1975 volgt nog de prima single Central Station met de eveneens prima B kant Ooh Why Not (afkomstig van het album Angel Eyes), maar die single blijft in de Tipparade steken.
Op Spotify staat een album met de titel American Gypsy en een witte cover met logo van Universal Music. Daarop is ook die Central Station single te vinden. De nummers die op dit Spotify album staan, zijn eerder uitgebracht als bonustracks bij een andere heruitgave van het album Angel Eyes. Gek genoeg is bij diezelfde heruitgave ook de singleversie van I’m OK, You’re OK toegevoegd. 5 jaar later opgenomen met een heel andere bezetting van de band.
In 1977 komt drummer Elout Smit de band versterken. De single Yo Yo verschijnt, blijft ook steken in de Tipparade. Niet te vinden op Spotify, wel op YouTube.
In 1978 komen zanger Omar Dupree en zangeres Jetty Weels (later in Mai Tai) bij de band. Die hoor je dus op de single Waterboy. Een single die niet eens de Tipparade haalt, jammer, want echt leuke plaat. De eerste keer verschijnt het nummer als B kant van de single Madmen’s Discothèque van The Chaplin Band. Beide nummers staan op die Discotheek Special 1 LP en horen wat mij betreft tot de beste nummers van die LP. In de VS verschijnt Waterboy op single met op de B kant We’re The Winners (of The Funk Wars), die door Steve Clisby zelf op YouTube is gezet.
Omar en Jetty worden een jaar later alweer opgevolgd door Lisa Schulte Nordholt. Zij zit al in de band als I’m OK, You’re OK uitkomt en is prominent te zien in de video van dit nummer.
In 1980 neemt American Gypsy zanger Lorenzo Mills samen met Robin Lent en Cherry een single op als Max ’n Specs. Het door wijnboer Ilja Gort geschreven en geproduceerde Don’t Come Stoned And Don’t Tell Trude, zie dit mooie Toppop clipje.
Samen met hun voormalig zanger Omar Dupree brengt American Gypsy onder de naam Doobsy de single Music In The City uit. Wederom niet op Spotify, wel op YouTube.
De band maakt nog een plaat Love Is A Hazard (1981), met zeer foute hoes en best aardige, maar niet geweldige muziek. De band bestaat dan nog uit originele leden Joe Skeete en Steve Clisby en nieuwe leden Steve Yellick (toetsen) en Dennis Whitbread (drums). Dat album staat dan wel weer op Spotify, maar slechts met 1 nummer ervan op YouTube.
In 1982 volgt de single You And I met B kant City Lights, wederom niet te vinden op Spotify, wel op YouTube.
Lisa Schulte Nordholt neemt intussen de artiestennaam Lisa Boray aan en scoort in 1983 een solo hit met Break It Out. Ook weer een fraai Toppop clipje van gevonden.
Dat nummer is geschreven door en opgenomen met haar vroegere American Gypsy collega’s Steve Clisby, Joe Skeete en Omar Dupree. De band speelt ook mee op het bijbehorende album Searchlight. Jaren later scoort Lisa een hit met het thema van de TV serie Goede Tijden, Slechte Tijden.
Bij Break verschijnen in 1984 de laatste American Gypsy singles The Champ en You’re In My System. Bij dat laatste clipje lijkt het alsof de bandleden staan te playbacken op de brug bij Bartlehiem tijdens de Elfstedentocht. Van die laatste single staat alleen de B-kant Rock The Street wel op Spotify en dus in het lijstje.
Steve Clisby, Joe Skeete en Omar Dupree duiken datzelfde jaar ook op in Band of Gold, een samenwerkingsverband met heel veel verschillende artiesten die medleys met oude soul hits opnemen onder het motto Love Songs Are Back Again. Dat nummer is helaas ook niet te vinden op Spotify, maar wel weer op YouTube met alweer een Toppop clipje.
Alle bandleden nemen nog muziek op nadat de band uit elkaar gaat, meestal met weinig succes. Alleen Steve Clisby is jaren later nog succesvol. Hij is in 1999 vertrokken naar Australië, haalt in 2013 de halve finale van de Australische versie van The Voice en scoort in 2014 met een cover van Purple Rain van Prince. Die cover neemt hij op met Chew Fu (echte naam Peter Jack Kardolus, een Nederlands saxofonist, dj en producer, bekend van remixen voor o.a. Lady Gaga). De remix door Mousse T. is op Spotify al vaker beluisterd dan het hele repertoire van American Gypsy bij elkaar. Je zou dus kunnen spreken van een hit. Ik vind het eerlijk gezegd geen aanrader, maar voor de volledigheid toch maar in het lijstje gezet.
Idem voor de cover van Golden Ring door Neneh Cherry en Whatever, Whenever door Groove Armada.
In het Spotify lijstje staan helaas dus lang niet alle American Gypsy en gerelateerde hits, maar alles wat ik wel kon vinden èn wat de tand des tijds goed heeft doorstaan, dat staat erin. American Gypsy is overigens ook de naam van een niet aan de band gerelateerde singer songwriter die het album Let Me Be… Free uitbrengt in 2004, nog weer een andere blues en jazz zangeres die eigenlijk Judi Chardow heet en in 2002 het album Safe Place uitbrengt en tot slot een countryrockband uit Austin met een album Busted Knuckle Down uit 2014. Ook best leuke muziek, voor zover ik heb gecheckt. Spotify groepeert dat allemaal onder dezelfde artiest. Maar zowel mijn Spotify als mijn YouTube lijstje bevat alleen maar werk van de “Nederlandse” American Gypsy en een paar gerelateerde solo singles.
Ga ervan genieten en vergeet nooit I’m OK, You’re OK, Weeeeee’re OK 😊