Komende woensdag mogen we weer stemmen tijdens de Gemeenteraadsverkiezingen 2026. Overal waar je kijkt, hangen posters van politieke partijen waarop je kunt stemmen. Met daarop meestal (niet altijd even flatteuze) foto’s van de lijsttrekker(s) van desbetreffende partij.
De meest opvallende posters vind ik die van de PVV. In Den Haag staat Geert Wilders zelf op de poster, al vermoed ik dat Geert echt niet in de Haagse gemeenteraad gaat plaatsnemen. Nog opvallender is de PVV-poster van divisie Zoetermeer. Hier geen foto, maar alleen de letters PVV en het logo met de zeemeeuw. Een dier dat volgens PVV staat voor vrijheid. Daaronder de slogan Zoetermeerders weer op één. Kijk je in het verkiezingsprogramma, dan staat daar als punt 1. Asiel en Immigratie: Eerst onze eigen mensen met daaronder een pleidooi voor sluiting van het AZC. Vrijheid voor alle Zoetermeerse inwoners lijkt minder belangrijk. En vrijheid is associeer ik zelden met een zeemeeuw, maar goed, ieder zijn ding.
Ik denk bij de zeemeeuw eerder aan de vals lachende kantoormeeuw uit Guust Flater of aan de fraaie term zeemeeuwmanager: komt krijsend binnen, vreet alles op, schijt de hele boel onder en vertrekt met stille trom.
Van politiek heb ik (gelukkig) maar weinig verstand. Dan liever de muziek. Welke rol speelt de zeemeeuw daar, vraag ik me al mijmerend af? Dat wordt geen lange lijst, denk ik eerst. De bands A Flock Of Seagulls en Steve ‘N’ Seagulls, een paar nummers met Seagull in de titel en het album Jonathan Livingston Seagull van Neil Diamond. O ja, en de Vuile Zee Ballade van Rubberen Robbie natuurlijk.
Maar ik vergeet daarbij de nummers waarin je duidelijk zeemeeuw(achtige) geluiden hoort. Wordt het toch nog een aanzienlijke lijst.
We beginnen maar even met de bands met een zeemeeuw in de naam.
A Flock Of Seagulls is een bijna vergeten Britse new wave band die -je gelooft het niet- nog altijd bestaat. Van de originele bezetting is alleen nog zanger en toetsenist Mike Score over. Voordat hij de band opricht, is Mike kapper van beroep. En tijdens het meest succesvolle deel van de carrière van de band is Mike getooid met een kapsel waarop PVV-leider Geert Wilders ongetwijfeld stikjaloers zou zijn. Tegenwoordig heeft Mike eerder coupe kalende grijze dakduif. De band haalt in Nederland slechts één keer de Top 40 met The More You Live, The More You Love (1984). In de VS scoort de band twee jaar eerder al een hit met I Ran (So Far Away) en in eigen land met Wishing (If I Had A Photograph Of You).
Steve ‘N’ Seagulls is een Finse countryrockband die bluegrass versies speelt van bekende hardrock- en metalnummers. De band is afgelopen december nog te zien geweest in het Paard. Geen van hun covers heeft de Nederlandse Top 40 gehaald, maar een flink stel originele versies natuurlijk wel. Gewoon voor de leut maar eens de meest populaire cover van Steve ‘N’ Seagulls in het lijstje gezet.
Dan de nummers met Seagull in de titel. Voor een niet bepaald muzikaal klinkende vogel, wordt de zeemeeuw toch nog best vaak bezongen, vaak ook weer als symbool van vrijheid.
En dan de zeemeeuwen die te horen zijn als geluidseffect in liedjes. Dat is echt een heel beste verzameling van hits van uiteenlopende artiesten als Otis Redding, PJ Harvey, The Beatles, Koop, Radiohead, en ga zo maar door. Ik heb eens gegoogled en kom dan veel lijstjes tegen met "zeemeeuw hits", zoals deze, deze en deze. Veel voor mij onbekende muziek. Allemaal beluisterd en met het beste ervan heb ik weer een Spotify lijstje gemaakt. Hilarisch vind ik wel dat Burn van The Cure door mensen wordt genoemd als meeuwenhit, terwijl het nummer is gemaakt voor de speelfilm The Crow. Ik denk dan toch weer Rubberen Robbie: Opa, wat is dat voor een rare kraai? Dat ben een zeemeeuw, jonge...
Een belangrijke misser op Spotify is het nummer Lesbian Seagull van niemand minder dan Engelbert Humperdinck. Ooit onderdeel van de film Beavis and Butt-head Do America (wie kent deze B&B nog?). Bij het kapsel van Beavis moet ik wederom aan Geert Wilders denken.
Tot slot, op een iets serieuzere toon: Jonathan Livingston Seagull, het album van Neil Diamond en de soundtrack van de film gebaseerd op de gelijknamige en destijds zeer geliefde roman van Richard Bach uit 1970. Uit de hoestekst: Jonathan Livingston Seagull is geen gewone vogel. Hij gelooft dat elke meeuw het recht heeft om te vliegen, om de ultieme vrijheid van uitdaging en ontdekking te bereiken, en vindt zijn grootste voldoening in het bijbrengen van de vreugde van het vliegen en de kracht van dromen aan jongere meeuwen. Seabird, het meest bekende nummer uit de soundtrack sluit het zeemeeuwen verhaal af.
Nou met zoveel vrolijkheid, vrijheid en inspiratie heb ik tegen de verwachting in genoeg voer voor best een heel lang lijstje. PVV Zoetermeer, in elk geval bedankt voor het lachen...
Ga ervan genieten.