Stevie Wonder komt op 28 oktober naar de Ziggo Dome. Om te vieren dat Songs In The Key Of Life (verreweg zijn beste album) dit jaar 50 is geworden. Ik heb afgelopen vrijdag ruim 3 kwartier in de wacht gestaan om vervolgens op de site van Ticketmaster steeds "Oeps er ging iets mis" te lezen. Ik denk dat mijn ticketbestelscriptje (ikzelf dus) toch ontoereikend was. Nou ja, misschien lukt het later nog via Ticketswap, je weet het niet... Ik zie al kaartjes voorbij komen vanaf 350 euro, mmm, denk dat ik oversla. Laten we hopen dat er een extra concert komt en dat kaartjes regelen dan wel lukt... Ik mag op zich helemaal niet klagen, want ik heb de beste man gelukkig al een keer eerder live gezien, al is dat inmiddels alweer 18 jaar geleden.
Ik leer de muziek van Stevie Wonder voor het eerst kennen via Master Blaster (Jammin’), Stevie’s eerbetoon aan Bob Marley. Op een van mijn eerste teepjes staat de lange dub-versie van die hit, dus die staat als bonustrack in mijn Spotify lijst over Stevie. Ook de gewone versie staat in de lijst.
Wat later leer ik via teepjes van Ome Jaap ook andere hits als Sir Duke, I Wish en Isn't She Lovely kennen, allemaal van Songs In The Key Of Life. En nog weer wat later scoort Stevie een grote hit met I Just Called To Say I Love You, naar mijn idee bepaald niet zijn beste plaat, maar wel een dikke hit.
Kort na die hit verschijnt een verzamelaar met als naam een slimme inhaker, Love Songs. Die bevat vooral jaren 60 hit(je)s van Stevie en ook minder typische Love Songs zoals Heaven Help Us All of zijn cover van Bob Dylans hit Blowin’ In The Wind. Maar goed, het is wel mijn allereerste plaat van Stevie Wonder en ik draai hem veel. Nummers 1 t/m 16 uit de lijst is dat hele album.
Bij Ome Jaap haal ik Songs In The Key Of Life ook maar eens uit de platenkast voor nog weer eens een teepje, maar dan met het hele album. Past net niet, want dat album inclusief de losse bonus EP duurt maar liefst 105 minuten, terwijl teepjes zelden langere speelduur aankunnen dan 90 minuten. Het hele album staat in elk geval wel volledig in dit lijstje. En hier een heel artikel met feitjes over het album die je misschien wel of misschien niet wist.
Maar dan is wel echt het hek van de dam. Op vakantie tref ik een mede Stevie Wonder fanaat die me haar teepje van Innervisions leent. Ook een briljante plaat. En dat is dan weer het volgende album in het lijstje.
Ik koop zelf nog een andere jaren 60 verzamelaar, vooral omdat daar Uptight (Everything Is Alright) op staat en de platen Hotter Than July en de best vreemde eend in de bijt Stevie Wonder's Journey Through "The Secret Life of Plants".
Ome Jaap voorziet me weer van een teepje met In Square Circle met Stevie's dan meest recente hit Part Time Lover.
En vervolgens wordt het een beetje stil rondom Stevie. En als je dan wat van hem hoort, zijn het vaak suikerzoete duetten met artiesten waar ik net wat minder mee heb, Julio Iglesias, Whitney Houston en Celine Dion, om er maar eens een paar te noemen...
Met mijn bands heb ik niet veel van Stevie gespeeld tot nu toe. Dat komt vooral door dat vrijwel onmogelijke vocale bereik van Stevie zelf. Vind maar eens een zanger die dat moeiteloos doet. Maar met een paar nummers is het toch gelukt: Master Blaster, Higher Ground en Living For The City, allemaal fijne nummers.
Vele jaren na mijn eerste Stevie periode (2008 om precies te zijn), staat de beste man in Ahoy. Kan ik mijn held eindelijk eens live zien. 2008 is een jaar waarin ik echt hysterisch veel concerten bezoek (elke week wel minstens 1), maar dit optreden torent daar met gemak bovenuit. Wat een waanzinnige show en dan heeft ie nog niet eens alle favorieten gespeeld, ook al staan er liefst 27 nummers in de setlist. Tja, meer hits past ook niet in een show van ruim 2 uur. Ik ben daarna echt een half jaar niet meer naar optredens geweest, omdat het bij voorbaat zou tegenvallen. Gekkigheid…
Wiki weet nog veel meer over Stevie.
Ga ervan genieten